Translate

Αναζήτηση προορισμού

Έχουμε 41 επισκέπτες συνδεδεμένους
e-Travelbook

e-Travelbook

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Σάββατο, 08 Μάιος 2010 07:29

Αλόννησος

Η ηρεμία χαρακτηρίζει την Αλόννησο, ένα από τα πρώτα νησιά του Αιγαίου που κατοικήθηκαν. Η παλιά πρωτεύουσα του νησιού ξαναζωντανεύει τα τελευταία χρόνια. Τα παλιά σπίτια της Παλιάς Αλοννήσου, που αναστηλώθηκαν, εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη. Στα δεκάδες λιθόστρωτα μονοπάτια και στις παραλίες του νησιού, αναπτύσσεται ένας τουρισμός φιλικός προς τη φύση. Στο πανέμορφο φυσικό περιβάλλον της Αλοννήσου, ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα ν' ασχοληθεί όλες τις εποχές του χρόνου με εναλλακτικές δραστηριότητες (πεζοπορία, ψάρεμα, ιστιοπλοΐα, επισκέψεις στα νησιά του θαλάσσιου πάρκου). Η Αλόννησος αποτελεί το ιδανικό ορμητήριο για μια επίσκεψη στο Εθνικό θαλάσσιο Πάρκο όπου είναι πιθανή μία συνάντηση με το προστατευόμενο είδος μεσογειακής φώκιας Monachus-Monachus, που ζει στις θαλασσοσπηλιές των νησιών του.

Στην Αλόννησο βρίσκεται η έδρα της Διεθνούς Ακαδημίας Κλασικής Ομοιοπαθητικής, που ιδρύθηκε από τον Γ. Βυθούλκα και λειτουργεί τη θερινή περίοδο.

Το νησί ήταν από πολύ παλιά ένας τόπος πλούσιας σε χλωρίδα και πανίδα. Στο ακρωτήρι Κοκκινόκαστρο βρέθηκαν σκελετοί ρινόκερων, μικρόσωμων αλόγων και ελαφιών, ενώ γύρω από το νησάκι Βράχος, βρίσκεται βυθισμένη μια αρχαία πολιτεία, που αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη της μεγάλης ιστορίας του νησιού.

Η οικονομία της Αλοννήσου στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό, αλλά και στη γεωργία και την αλιεία. Στην Παλιά Αλόννησο, ύστερα από μια περίοδο γεωργικής εγκατάλειψης, η αγροτική παραγωγή άρχισε να αναπτύσσεται ξανά. Οι παλιές πεζούλες της Αλοννήσου, που κάποτε ήταν κατάφυτες από αμπέλια, γεμίζουν σήμερα από ελιές και οπωροκηπευτικά, ξαναζωντανεύοντας τις παραδοσιακές, παλιές ξερολιθιές.

Αν και η περιοχή γύρω από το νησί θεωρείται από τις πιο πλούσιες του Αιγαίου σε ψάρια, η αλιεία δεν είχε ποτέ μεγάλη παράδοση στο νησί. Μια εξήγηση που δίνουν οι ιστορικοί είναι ο φόβος των πειρατών που κρατούσε τους ντόπιους κατοίκους μακριά από τη Θάλασσα. Σήμερα, όμως, αρκετές οικογένειες ζουν από την αλιεία. Οι ψαράδες της Αλοννήσου οργανώθηκαν σε έναν συνεταιρισμό και διοχετεύουν οι ίδιοι τα αλιεύματά τους στην αγορά.

Οι παραλίες

Η Βορειοδυτική πλευρά του νησιού είναι απόκρημνη, ενώ στη νοτιοδυτική συναντάμε υπέροχες παραλίες. Το Βότση, η Στενή Βάλα, τα Καλαμάκια, η Χρυσή Μηλιά, ο Μικρός και Μεγάλος Μουρτιάς, η Βρυσίτσα, η Χρυσή Μηλιά, το Κοκκινόκαστρο, η Μαρπούντα, ο Άγιος Δημήτριος, ο Τζόρτζη Γιαλός είναι μερικές μόνο από τις παραλίες της Αλοννήσου που δείχνουν το μεγαλείο του Αιγαίου. Το Πατητήρι, το λιμάνι του νησιού και το Βότση, που σήμερα έχουν σχεδόν ενωθεί σε έναν οικισμό, συγκεντρώνουν τους περισσότερους κατοίκους.

Το θαλάσσιο Πάρκο

Αποκαλούνται ερημόνησα, αλλά είναι ένας κόσμος γεμάτος ζωή, αφού αποτελούν ιδανικό Βιότοπο σπάνιας πανίδας και χλωρίδας. Βρίσκονται δίπλα στην Αλόννησο και αποτελούν τον πυρήνα του θαλάσσιου Πάρκου. Η Περιστέρα, οι Δύο Αδελφοί, η Κυρα-Παναγιά, τα Σκάντζουρα, τα Γιούρα, το Πιπέρι και η Ψαθούρα, είναι τα ερημόνησα.

Το νησί Πιπέρι είναι το κέντρο του Πάρκου και η προσέγγιση εδώ είναι απαγορευμένη. Ο επισκέπτης μπορεί, σεβόμενος τους ισχύοντες περιορισμούς, να γνωρίσει από κοντά την περιοχή, να απολαύσει το ξεχωριστό φυσικό τοπίο του Πάρκου και αν είναι τυχερός να συναντήσει την μεσογειακή φώκια.

Από την Αλόννησο η επίσκεψη στο θαλάσσιο Πάρκο είναι εύκολη υπόθεση, καθώς οργανώνονται συνεχώς ημερήσιες εκδρομές στα Ερημόνησα. Η Θαλάσσια εκδρομή στην Ψαθούρα, στο μοναστήρι της Κυρα-Παναγιάς ή στον όρμο του Πλανήτη, συντροφιά με τα δελφίνια, είναι μια αξέχαστη εμπειρία.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Πόρναλης

Σάββατο, 08 Μάιος 2010 07:21

Σκόπελος

Νησί του δάσους θεωρείται η Σκόπελος και πράγματι είναι, αφού το 80% του εδάφους της καλύπτεται από πυκνά πευκοδάση που καταλήγουν σε όρμους, λιμανάκια και παραλίες ανείπωτης ομορφιάς.

Νησί με γόνιμο έδαφος, διατηρεί την παραγωγική φυσιογνωμία του, φημισμένο και για το σκοπελίτικο κρασί, ένα από τα καλύτερα ελληνικά κρασιά.

Ο Πάνορμος, ο Στάφυλος, ο Αγνώντας, το Έληος, η Μηλιά, ο Άγιος Γιάννης, το Περιβόλι, το Λιμνονάρι, το Καστάνι, το Γλυστέρι, το Λουτράκι, ο Μουρτιάς, η Αρμενόπετρα, είναι μερικές από τις υπέροχες παραλίες της Σκοπέλου.

Ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια κάνουν άνετη τη διαμονή σε πολλές περιοχές του νησιού και ικανοποιούν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη.

Η χώρα της Σκοπέλου έχει διατηρήσει το νησιώτικο χρώμα με τα ασβεστωμένα σπίτια και τα γραφικά καλντερίμια της. Η παλιά πόλη της Σκοπέλου έχει κηρυχθεί διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός και αποτελεί μέρος της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Στη δυτική άκρη του νησιού, συναντάμε τη Γλώσσα με τα πολλά ξωκλήσια και το όμορφο επίνειο το Λουτράκι, ένα από τα πιο τουριστικά σημεία του νησιού. Από τη Γλώσσα φαίνεται η Σκιάθος και το Πήλιο και σ' αυτό το σημείο ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει ένα αξέχαστο ηλιοβασίλεμα.

Το Λαογραφικό Μουσείο της Σκοπέλου, όπου βρίσκουν φιλόξενη στέγη αντιπροσωπευτικά δείγματα του λαϊκού πολιτισμού του νησιού, φιλοδοξεί όχι μόνο να προβάλει το πολιτιστικό παρελθόν, αλλά και να δημιουργήσει έναν πνευματικό πυρήνα αντάξιο των παραδόσεων και της ιστορίας της.

Το φωτογραφικό Κέντρο Σκοπέλου, ξεκίνησε τη δράση του το 1996 με στόχο τη διοργάνωση του καλοκαιρινού φεστιβάλ φωτογραφίας, αλλά δραστηριοποιείται και όλο το χρόνο τόσο στη Σκόπελο όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Στο Βουνό Καρυά Βρίσκονται τα Σεντούκια, οι μοναδικοί αρχαίοι λαξευτοί τάφοι.

Οι παραλίες

Στη Βόρεια και ανατολική πλευρά της Σκοπέλου, οι ακτές είναι βραχώδεις, ενώ στα νότια και δυτικά, οι πλαγιές δημιουργούν τις υπέροχες καταπράσινες παραλίες του νησιού. Στη νότια άκρη συγκεντρώνονται οι πιο όμορφες παραλίες: ο Αγνώντας, ο Στάφυλος, ο Πάνορμος, το Έληος, η Μηλιά, η Καστάνι, το Λιμνονάρι, το Γλυστέρι, είναι οι πιο γνωστές, αλλά υπάρχουν και πολλές άλλες, «πνιγμένες» στο πράσινο του πευκοδάσους.

Τόποι λατρείας

Στο νησί υπάρχουν 360 τόποι λατρείας: εκκλησίες, ξωκλήσια και μοναστήρια. Περισσότεροι από 100 βρίσκονται συγκεντρωμένοι στην πόλη της Σκοπέλου. Ανάμεσά τους το μοναστήρι του Άη-Γιάννη, του Αγίου Ρηγίνου, του Τιμίου Προδρόμου, των Ταξιαρχών με το Βυζαντινό του εκκλησάκι, της Αγίας Βαρβάρας και του Ευαγγελισμού, από όπου η χώρα της Σκοπέλου φαίνεται σαν ζωγραφιά.

Οι άνθρωποι και οι ασχολίες τους

Η Σκόπελος είναι ένα εύφορο νησί με πολλά νερά και μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Ευδοκιμούν ελιές, δαμασκηνιές, καστανιές, συκιές, αχλαδιές, κερασιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, προϊόντα που συνεισφέρουν παραγωγικά στην τοπική οικονομία.

Η μελέτη της ιστορίας του νησιού κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έχει να επιδείξει ένα μεγάλο αριθμό από τεχνίτες και λαϊκούς καλλιτέχνες, η παρουσία και οι δραστηριότητες των οποίων συμβάλλουν στη δημιουργία της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του νησιού και είναι άμεσα συνδεδεμένες με την ιστορία του.

Βέβαια, ο τουρισμός αποτελεί σήμα κατατεθέν και την πιο σημαντική απασχόληση για τους κατοίκους.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Πόρναλης


 

Σάββατο, 08 Μάιος 2010 07:02

Μαγνησία

Η Μαγνησία είναι ένας τόπος που συνδυάζει τους Θρύλους με την ομορφιά και την ιστορία. Πήρε το όνομά της από τους αρχαίους Μάγνητες και έγινε γρήγορα ξακουστή. Από εδώ ξεκίνησε το ταξίδι του για τη μακρινή Κολχίδα ο Ιάσονας με την Αργώ αναζητώντας το χρυσόμαλλο δέρας. Στο γέρικο Πήλιο, όπως το αποκαλεί ο Σαίξπηρ, έζησαν οι Κένταυροι και ο σοφός Χείρων που, στην εποχή του μύθου, έγινε ο δάσκαλος όλων των ημιθέων και ηρώων και δίδαξε στον Ασκληπιό την ιατρική τέχνη. Η Μαγνησία, με αξεπέραστα πλεονεκτήματα την ιστορία της, τον πολιτισμό της, τη φιλοξενία της και την τουριστική υποδομή της, είναι ασυναγώνιστη. Το Πήλιο, τα ψαροχώρια του Παγασητικού, η πατρίδα του Ρήγα Φεραίου, οι δεκάδες παραλίες της, το Χιονοδρομικό της Κέντρο, οι δυνατότητες για Θαλάσσια και χειμερινά σπορ και οι εναλλακτικές μορφές τουρισμού την κάνουν προορισμό για δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.

Στη Μαγνησία η τουριστική περίοδος διαρκεί 12 μήνες το χρόνο. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να κάνει χειμερινά σπορ στις χιονισμένες πίστες του Πηλίου ή το καλοκαίρι να Βουτά στις παραλίες του Αιγαίου και του Παγασητικού. Όλα τα Θαλάσσια και ορεινά σπορ έχουν την τιμητική τους στη Μαγνησία. Το παιχνίδι με το χιόνι στις Αγριόλευκες, η κατάβαση του Πηλίου, η ορειβασία, η πεζοπορία στα μονοπάτια και τα καλντερίμια, οι διαδρομές με τα άλογα στις καταπράσινες πλαγιές του Πηλίου, είναι μόνο μερικές από τις δραστηριότητες που προτείνονται στους επισκέπτες. Και ακολουθούν όλα τα είδη των θαλάσσιων σπορ. Οι καταδύσεις, το σέρφινγκ, το θαλάσσιο σκι, αλλά και το πέταγμα με αποζημιώνουν όσους αγαπούν τη θάλασσα.

Η Θέση της, στο κέντρο της Ελλάδας, καθιστά εύκολη και άνετη την πρόσβαση των επισκεπτών, με όλα τα συγκοινωνιακά μέσα. Το αεροδρόμια της Νέας Αγχιάλου είναι η πύλη που συνδέει τη Μαγνησία με όλο τον κόσμο. Παράλληλα, το λιμάνι του Βόλου συνδέει την Ευρώπη και τα Βαλκάνια με την Ασία και τη Βόρεια Αφρική.

Ο Βόλος

Πρωτεύουσα είναι ο Βόλος, μια πόλη που τη βρέχει ο Παγασητικός και τη σκιάζει το Πήλιο με τα μυριοστόλιστα χωριά του. Μια μεγάλη, σύγχρονη και δυναμική ελληνική πόλη που έχει την τύχη να βρίσκεται σε μια από τις ομορφότερες γωνιές της Ελλάδας. Το πολεοδομικό του συγκρότημα, με το τρίτο λιμάνι της Ελλάδας, αναπτύσσεται δυναμικά και αποτελεί μία από τις πιο όμορφες πόλεις της Ελλάδας, που γοητεύει από την πρώτη στιγμή τον επισκέπτη. Η οικονομική ανάπτυξη συναντά την πολιτιστική άνθηση και την πνευματική δημιουργία, σε μια σύγχρονη πόλη που ευτύχησε να συνταιριάσει το νεοκλασικό με το μοντέρνο και να αντικρίζει το μέλλον σεβόμενη το παρελθόν.

Στον Βόλο, βρίσκονται οι σημαντικοί νεολιθικοί οικισμοί του Διμηνίου και του Σέσκλου, όπου συναντάμε τα πρώτα ίχνη της μόνιμης κατοικίας του ανθρώπου στην περιοχή. Ο Βόλος διαθέτει ένα από τα σημαντικότερα Αρχαιολογικά Μουσεία της χώρας, καθώς και το Λαογραφικό Κέντρο του Κίτσου Μακρή, το σπίτι της ζωγράφου Χ. Ζώγια στην Ανακασιά, την οικία Κοντού (Μουσείο Θεόφιλου) και το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου (πρώην αρχοντικό Τοπάλη) στη Μακρινίτσα.

Το ταξίδι στη Μαγνησία αρχίζει από το Βόλο που μαγεύει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες, οι οποίοι βρίσκουν ό,τι ζητήσουν: πολλά και άνετα ξενοδοχεία, νυχτερινή ζωή και πολλές ευκαιρίες για να γευτούν το φημισμένο τσίπουρο και τα διαλεχτά θαλασσινά.

Το Πήλιο

Το Πήλιο, το Βουνό των Κενταύρων, είχαν διαλέξει οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου ως καλοκαιρινή κατοικία. Σήμερα το επιλέγουν δεκάδες χιλιάδες τουρίστες και τους 12 μήνες του χρόνου. Το Βουνό γίνεται συνώνυμο με ημέρες ξεκούρασης και διασκέδασης. Προσφέρονται όλες οι μορφές εναλλακτικού τουρισμού: διαδρομές με άλογα, διαδρομές με ποδήλατα του Βουνού, πεζοπορία, ορειβασία, καταδύσεις, ιστιοπλοΐα και ψάρεμα. Το Βουνό των Κενταύρων είναι το ίδιο όμορφο και μαγευτικό όλες τις εποχές του χρόνου. Εδώ ο επισκέπτης θα γευτεί τα φημισμένα γλυκά του κουταλιού, θα δοκιμάσει τα υπέροχα φρούτα, τα μήλα, τα αχλάδια και τα κεράσια, και Θα μαγευτεί από το άρωμα της γαρδένιας.

Χωριά μοναδικής αρχιτεκτονικής κοσμούν τις πλαγιές του Πηλίου. Είναι χτισμένα σε μια περιοχή πυκνά δασωμένη και κατάφυτη από μια πολύμορφη χλωρίδα, με πλούσια νερά να αναβλύζουν από παντού. Η πρόσβαση στα χωριά του Πηλίου είναι εύκολη μέσω του καλού οδικού δικτύου, καθώς και με μονοπάτια και καλντερίμια, πραγματική απόλαυση για τους εραστές του περιπατητικού τουρισμού. Πολυτελείς ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια με όλες τις ανέσεις καλούν για αξέχαστε ς μέρες. Το Χιονοδρομικό Κέντρο Πηλίου γίνεται τόπος κατάλευκων διακοπών, μερικά χιλιόμετρα μακριά από τα νερά του Αιγαίου και του Παγασητικού.

Δύο Βασικοί δρόμοι οδηγούν τον επισκέπτη από την πόλη του Βόλου, στον ορεινό όγκο του Πηλίου. Ανατολικά και, αφού διασχίσει παραλιακά τα χωριά του Παγασητικού, ανεβαίνει στο νότιο Πήλιο για να καταλήξει στο Τρίκερι. Ο ίδιος δρόμος διακλαδίζεται κοντά στο Νεοχώρι για να κατευθυνθεί προς το ανατολικό Πήλιο με τελευταίο σταθμό το Πουρί.

Βορειανατολική κατεύθυνση από το Βόλο, οδηγεί στα Χάνια (1200 μέτρα υψόμετρο) και από εκεί συνεχίζει για το ανατολικό Πήλιο. Στο Δυτικό Πήλιο συναντάμε τα περισσότερα χωριά: Τον Άγιο Ονούφριο, την Ανακασιά, την Άλλη Μεριά, τις Σταγιάτες, το Κατωχώρι, την Πορταριά, τη Μακρινίτσα, την Αγριά, τη Δράκεια, τα Χάνια, τον Άγιο Λαυρέντιο, τα Κάτω Λεχώνια, τα Άνω Λεχώνια, τον Άγιο Βλάση, τον Άγιο Γεώργιο, τις Πινακάτες, τα Καλά Νερά, την Βιζίτσα, τις Μηλιές, τους Αφέτες, και το Νεοχώρι. Στο Νότιο Πήλιο συναντάμε τη Συκή, την Αργαλαστή, την ιυνό8ρυση, το Μετόχι, το Λαύκο, το Προμύρι, τον Πλατανιά, τη Λύρη, το Καστρί, τον Κατηγιώργη, τη Μηλίνα και το Τρίκερι.

Στη διαδρομή του ανατολικού Πηλίου θα βρεθούμε στο Καλαμάκι, στη Λαμπινού, στο Ξευρίχτι, στην Τσαγκαράδα, στο Μούρεσι, στον Κισσό, στον Άγιο Δημήτριο, στο Ανήλιο, στη Μακρυράχη, στη Ζαγορά και στο Πουρί, ενώ στο Βόρειο Πήλιο συναντάμε τις Γλαφυρές, την Κάτω Κερασιά, την Άνω Κερασιά, τα Κανάλια, το Βένετο και το Κεραμίδι.

Ένα τρένο βγαλμένο από την ιστορία, το τρενάκι του Πηλίου, διασχίζει μια από τις πιο όμορφες περιοχές της Ευρώπης. ξεκινώντας από τα Λεχώνια, ανεβαίνει μέσα από τα λιόδενδρα αγκομαχώντας και σφυρίζοντας όπως παλιά. Περνά από τους σταθμούς της Άνω Γατζέας, της Αγίας Τριάδας, του Αγίου ΑΘανασίου Πινακατών, του οικισμού Αργυρέικα Βυζίτσας και τερματίζει στις Μηλιές. Το τρενάκι του Πηλίου για 76 χρόνια, από το 1895 μέχρι το 1971, σκαρφάλωνε στο Πήλιο μεταφέροντας ανθρώπους και εμπορεύματα και συνέβαλε καθοριστικά στην αλματώδη ανάπτυξη της περιοχής. Κατασκευαστής του ήταν ο Ιταλός μηχανικός ΕΒαρίστο Ντε Κίρικο, πατέρας του διάσημου ζωγράφου Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο.

Η Δυτική Πλευρά της Μαγνησίας

Στη δυτική πλευρά της Μαγνησίας, μια περιοχή με πλούσια ιστορία που χάνεται στους αιώνες, συναντάμε το Βελεστίνο, τη Νέα Αγχίαλο, τον Αλμυρό, την Αμαλιάπολη, τον Πτελεό και το Αχίλλειο. Το Βελεστίνο, η πατρίδα του Ρήγα Φεραίου που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το Βόλο, είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δήμους της Μαγνησίας. Θέση των αρχαίων Φερών, πόλη που πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Μια από τις πιο όμορφες κωμοπόλεις της Μαγνησίας είναι η Νέα Αγχίαλος, κτισμένη στο χώρο που κάποτε άκμαζε η ομηρική Πύρασος. Έχει σημαντικά ευρήματα της νεολιθικής περιόδου (6.000 - 5.000 π.χ). Με πολύ καλή τουριστική υποδομή, αποτελεί έναν από τους τουριστικούς προορισμούς της Μαγνησίας. Επίσης, φημίζεται για το εκλεκτό κρασί από το φημισμένο οινοποιείο του Συνεταιρισμού Ν. Αγχιάλου με την επωνυμία «Δήμητρα». Τριάντα πέντε περίπου χιλιόμετρα από το Βόλο, στο κέντρο ενός πλούσιου κάμπου και στη σκιά της Όθρυος, βρίσκεται ο Αλμυρός. Είναι μία περιοχή με πλούσια πνευματική παράδοση και με ένα σημαντικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στο οποίο παρουσιάζονται αρχαιολογικοί θησαυροί από τις Φθιώτιδες Θήβες, την Πύρασο, την Άλω κι από άλλες τοποθεσίες της επαρχίας Αλμυρού. Ο πλούσιος κάμπος, το πανάρχαιο Κρόκιο πεδίο και το Αθαμάντιο πεδίο είναι γεμάτα από ίχνη ενός σημαντικού αρχαίου πολιτισμού. Στους πρόποδες της Όθρυος, συναντάμε τον Πτελεό με το μεσαιωνικό του κάστρο στην παραλία Πηγάδι. Σ' ένα γραφικό όρμο του Παγασητικού νοτιότερα του Αλμυρού, βρίσκεται η γραφική Αμαλιάπολη ή Νέα Μιτζέλα, που χτίστηκε από πρόσφυγες της κατεστραμμένης παλιάς Μιτζέλας του Πηλίου. Πήρε το όνομα της από την πρώτη Βασίλισσα της Ελλάδας, την Αμαλία, που είχε εκεί τον εξοχικό της πύργο.

Παραλίες

Η βλάστηση του Πηλίου αγγίζει τα κύματα του Αιγαίου πελάγους και στεφανώνει υπέροχε ς παραλίες, που προσφέρουν πολλές ευκαιρίες για θαλάσσια σπορ, και για νυχτερινή ζωή που δεν ... επιτρέπει την πλήξη. Ανάμεσά τους το Χορευτό, οι Άγιοι Σαράντα, το Πουρί, ο Άη Γιάννης, το Παπά Νερό, η Φακίστρα, ο Μυλοπόταμος, η Λαμπινού, τα Ποτιστικά, η Πάλτση, ο Κατηγιώργης, ο Πλατανιάς. Τα γαλάζια νερά και η σκουροπράσινη βλάστηση αποτελούν τον τέλειο συνδυασμό για απολαυστικές διακοπές.

Ήρεμη θάλασσα, η θάλασσα του Παγασητικού κόλπου, προσφέρεται για οικογενειακές διακοπές. Η Αγριά, το Μαλάκι, η Κάτω Γατζέα, τα Καλά Νερά, η Κορώπη, η Άφησσος, το Λεφόκαστρο, ο Κάλαμος, το Χόρτο, η Μηλίνα, και δυτικά η Νέα Αγχίαλος, η Μιτζέλα, οι Νιες, το Αχίλλειο, είναι χρυσές ακρογιαλιές που διαθέτουν μια μεγάλη ποικιλία από ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στις ακρογιαλιές του Παγασητικού οι γραφικές ψαροταβέρνες αποτελούν πόλο έλξης για τους λάτρεις του καλού φαγητού.

Τόποι λατρείας

Δίπλα στα παλιά επιβλητικά αρχοντικά υπάρχουν πολλές εκκλησίες, ξωκλήσια και μοναστήρια, που προσκαλούν τον επισκέπτη να ανάψει ένα κερί αλλά και να θαυμάσει την υπέροχη αρχιτεκτονική. Τα ανηφορικά μονοπάτια και τα καλντερίμια του βουνού οδηγούν σε τόπους λατρείας, Βγαλμένους από μια άλλη εποχή εκκλησάκια, και παλιά μοναστήρια με εξαιρετικά τέμπλα, με πολύτιμα κειμήλια και με ανεκτίμητης αξίας μεταβυζαντινές εικόνες. Στις εκκλησίες του Πηλίου, στο επιβλητικό φως των καντηλιών, ο κόσμος αλλάζει όψη, χάνει την πεζή γήινη φυσιογνωμία του και εξυψώνεται.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Πόρναλης


 

Τετάρτη, 28 Απρίλιος 2010 07:32

Αργολίδα

Η Αργολική χερσόνησος αποτελεί παράδειγμα αρμονικής συνύπαρξης βουνού και θάλασσας, με τα όρη Αραχναίο, Δίδυμο και Αδέρες να δεσπόζουν επιβλητικά ανάμεσα στα πεδινά του Κρανιδίου και της Ερμιόνης απ' τη μια και την πεδιάδα του Λυγουριού, που βρίσκει έξοδο στον πανέμορφο κόλπο της Επιδαύρου από την άλλη. Ο επισκέπτης θα θαυμάσει την πολυμορφία του Αργολικού τοπίου με τους αγρούς, τους ελαιώνες, τα δάση, τα βοσκοτόπια, τα ορεινά χωριά και τις γυμνές βουνοκορφές. Θα χαρεί τις όμορφες παραλίες, άλλες γνωστές και επώνυμες στην Καραθώνα, το Τολό, τα Ίρια και το Σαλάντι, το Πόρτο Χέλι, τη Ερμιόνη και την Επίδαυρο κι άλλες ανεξερεύνητες ακόμα, διάσπαρτες σε μια μακριά ακτογραμμή, γεμάτη αναρίθμητους όρμους και ακρωτήρια. Η Αργολίδα ανάμεσα στους μοναδικής αξίας αρχαιολογικούς χώρους και στις ανέσεις των τουριστικά ανεπτυγμένων πόλεων της, στη γραφική ομορφιά των ανεξερεύνητων ορεινών και στη γλυκιά ηρεμία των εύφορων πεδινών της, ανάμεσα στις γυμνές βουνοκορφές και τις δαντελωτές ακτές της, στα ταπεινά μικρά χωριά και τις περίφημες λουτροπόλεις της, ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν και στο λαμπρό της μέλλον, σας περιμένει να την εξερευνήσετε. Γιατί συνδυάζει τις φυσικές ομορφιές με την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, που είναι μοναδική σε αξία και παγκόσμια ακτινοβολία και είναι έτοιμη να ικανοποιήσει τις φυσιολατρικές αναζητήσεις του επισκέπτη και να εμπλουτίσει τις ιστορικές του γνώσεις.

Οι επισκέπτες που μεταβαίνουν στην Αργολίδα περιορίζονται από τους τουριστικούς οδηγούς και το βασικό οδικό δίκτυο σε μια πορεία προς τα νότια και τα ανατολικά του νομού, δηλαδή προς τα μεγάλα αστικά της κέντρα, το Ναύπλιο κυρίως και το Άργος, τους ονομαστούς αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής – Μυκήνες, Τίρυνθα, Επίδαυρο - τα παραθαλάσσια θέρετρα και τις ακρογιαλιές της Αργολίδας. Ελάχιστοι επισκέπτες πλησιάζουν το επιβλητικό πανόραμα των Αργολικών βουνών, που παρακολουθούν από δεξιά την κάθοδό μας, τις αξιόλογες οροσειρές από τον Ολίγυρτο ως τη Ζάβιτσα. Ελάχιστοι φαντάζονται αυτή την άλλη Αργολίδα, που δεν είναι καμποχώρια με πορτοκαλεώνες, που δεν είναι Μυκήνες, Τίρυνθα, Ναύπλιο, Επίδαυρος, ούτε παραλίες κοσμικές. Τα ορεινά χωριά της Αργολίδας ξανοίγονται δυτικά του νομού σε ακτινωτές αρτηρίες με κέντρο το Άργος και ορίζουν τα σύνορα με την Αρκαδία, αφετηρίες και τέρματα του Νομού. Χωρίς σημαντικούς συνδετικούς δρόμους μεταξύ τους και με μοναδικούς δρόμους-διεξόδους προς την Αρκαδία τα χωριά του Αχλαδόκαμπου στα νότια (την παλαιά εθνική οδό Άργους -Τρίπολης), της Σκοτεινής στα βόρεια (την ασφαλτόστρωτη αρτηρία που οδηγεί στη Νεμέα της Κορινθίας και στη Μαντίνεια της Αρκαδίας), και τη νέα εθνική οδό Κορίνθου-Τρίπολης, με την οποία η Αργολίδα συνδέεται από τη διασταύρωση της Στέρνας, που οδηγεί στην Τρίπολη μέσω της σύραγγας του Αρτεμισίου.

Όλα τα ορεινά χωριά της Αργολίδας έχουν φυσικό περιβάλλον με κοινά χαρακτηριστικά, τα ενώνουν μικροί δρόμοι και μονοπάτια δύσβατα χαραγμένα απ’ τα παλιά χρόνια, ενώ από κοινωνική άποψη τα συνδέει η συγγενική ζωή, τα κοινά ήθη και έθιμα, οι γιορτές και τα πανηγύρια τους. Η αρχιτεκτονική των κατοικιών και των κοινόχρηστων κτηρίων τους αποτελεί μια φυσιογνωμία χαρακτηριστική γενικά της ορεινής Πελοποννήσου. Λίγα χρόνια πριν τα πέτρινα διώροφα σπίτια, με τα ξύλινα χαγάτια τους, γκρίζα αυστηρά με λίγο ασβέστη γύρω στα παράθυρα και στις πόρτες και ένα- δύο γλάστρες πάνω στην ξυλένια ή την πέτρινη σκάλα, στέκονταν μαρτυρίες μιας δύσκολης ζωής πάνω στο βουνίσιο χώμα.

Πολύ κοντά στο Άργος, μόλις 10- 30 χιλιόμετρα απόσταση από τον κάμπο, πολλά απ’ αυτά τα χωριά μπορούν να λειτουργήσουν σήμερα σαν εξαίρετα θέρετρα. Πανύψηλες κορφές, που πλησιάζουν τα δύο χιλιάδες μέτρα, ανυψώνουν τη διάθεση. Ράχες γυμνές από δένδρα ή δασωμένες φιλτράρουν τον αέρα. Χαράδρες και φαράγγια μοναχικά υποβάλλουν τη φαντασία. Ανοίγματα πάνω από τα ψηλώματα, πραγματικά φυσικά μπαλκόνια, προσφέρονται για να απολαύσει κανείς τη θέα του κάμπου και της θάλασσας από ψηλά, όπως διαγράφεται μέσα από τα κλαδιά αιωνόβιων δέντρων. Πηγές κρυστάλλινες και βρύσες με νερά που ξεπηδάνε μέσα από την αιωνιότητα των φυσικών στοιχείων στολίζουν πλατείες και σταυροδρόμια. Τρέχουν ολοχρονίς τα γάργαρα νερά τους, που ξεδιψάσανε χιλιάδες ανθρώπινα χείλη, και περιβρέχουν ακόμη σμιλεμένες παλιές πέτρινες γούρνες, δεμένες με τους θρύλους της περιοχής.

Στο Νομό υπάρχουν τρία παγκοσμίου φήμης  θέατρα (Επίδαυρος, μικρό θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, Αρχαίο Θέατρο Άργους ), δύο Μουσεία (Ναύπλιο και Άργος), μεγάλης ακτινοβολίας αρχαιολογικοί χώροι ( Μυκήνες - Τίρυνθα ) αλλά και μικρότεροι  (π.χ. Αρχαίο Ηραίο - Δενδρά - Κάστρο Μιδέας - Πυραμίδα Ελληνικού - Αρχαία γέφυρα Αρκαδικού - Προσύμνη κλπ), Βυζαντινά μνημεία (Αγία Τριάδα - Νέο Ηραίο - Ανυφί - Αγία Μονή - Λυγουριό - Αδάμι - Μονή Αυγού κλπ) και άλλα πολλά.


Αξιοθέατα

Μυκήνες: η μυθική ακρόπολη των Μυκηνών ξεπροβάλλει σαν προκατακλυσμιαίος βράχος. Τ' άγριο θέαμα που προσφέρει στον ταξιδιώτη, το κωνικό υψωμάτων Μυκηνών, με τα βαθιά κι απότομα φαράγγια να το περιτριγυρίζουν, χωρίζοντάς το απ' τα τεράστια βράχια που η φύση έσπειρε ολόγυρα στην περιοχή, μοιάζει με το ιδανικότερο σκηνικό για το σκοτεινό αιματοβαμμένο δράμα της φοβερής οικογένειας των Ατρειδών.
Άργος: Σήμερα, γνωρίζοντας μια νέα ακμή ως αγροτικό, βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο της Αργολίδας, το Άργος καλωσορίζει τον επισκέπτη παρέχοντας του τη μοναδική, ιστορική του προίκα: την Ακρόπολη της Λάρισας, το Ιερό του Πυθίου Απόλλωνα και της Αθηνάς Οξυδερκούς, το Μυκηναϊκό νεκροταφείο της Δειράδας, την -χτισμένη πάνω στο αρχαίο ιερό της Ήρας Ακραίας- 'Παναγία του Βράχου' το Νυμφαίο, το 20.000 θέσεων λαξευτό Aρχαίο Θέατρο (όπου έλαβε χώρα η Δ΄ Εθνοσυνέλευση), τις Ρωμαϊκές Θέρμες, την Αρχαία Αγορά, το Ωδείο, το Ιερό της Αφροδίτης αλλά και μνημεία της νεώτερης ιστορίας: τις Εκκλήσίες του Πολιούχου Αγίου Πέτρου και του Αγίου Ιωάννη, τους Στρατώνες του Καποδίστρια και τα πολλά και αξιόλογα Νεοκλασσικά, ένα εκ των οποίων -αυτό του Καλλέργη- στεγάζει σήμερα -και με τη βοήθεια ενός σύγχρονου κτιρίου- ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Ελλάδας, το Μουσείο του Άργους.

Τίρυνθα: Στον δρόμο που συνδέει το Άργος με το Ναύπλιο, βρίσκεται χτισμένη πάνω σε βραχώδες ύψωμα, η αρχαία ακρόπολη της Τίρυνθας, μιας από τις σημαντικότερες μυκηναϊκές πόλεις, που συνέδεσε το όνομά της με τον μυθικό κύκλο του Ηρακλή.

Ναύπλιο: ενετικά και τουρκικά, λαϊκά και νεοκλασικά, διάσπαρτο με φαρδιούς δρόμους μικρές και μεγάλες πλατείες, οθωμανικές κρίνες, κανόνια, μνημεία, αγάλματα κι όμορφα πάρκα, το Ναύπλιο, κατακτά τον επισκέπτη, πριν το κατακτήσει εκείνος. Με τις βουκαμβίλιες του να λάμπουν στο πρωινό φως, το Ναύπλιο ξυπνά, ήρεμο και δυνατό συνάμα καθώς πίσω από την περιρρέουσα γαλήνη του πρωινού κρύβεται μια ενέργεια μοναδική. Αυτή είναι η καλύτερη ώρα για μια επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο με τα πλούσια ευρήματα και το περίφημο Μουσείο του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, αλλά και για να εξερευνήσετε τους δύο πέτρινους φύλακες της πόλης: την οχυρωμένη Ακροναυπλία και το επιβλητικό φρούριο του Παλαμηδιού, με το εντυπωσιακό ενετικό κάστρο, τ' αμέτρητα -λαξευμένα στο βράχο- σκαλιά.

Αφού πάρετε ένα καλό πρωινό, δίπλα στην Πύλη της Ξηράς, με τον ασυνήθιστο καταρράκτη να πετάγεται, σαν μέσα από τα σωθικά του Παλαμηδιού ή στον σχεδόν απέναντι παλιό Σταθμό με το γέρικο τρενάκι να ξυπνά μνήμες από καιρούς αλλοτινούς, μπορείτε να ξεκινήσετε την όμορφη 'πτήση' σας πάνω από την πόλη. Κατοικημένος ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους, ο βράχος της Ακροναυπλίας, προσφέρει θέα, κυριολεκτικά πανοραμική: 360 μοιρών! Απ' τη μια η παλιά πόλη με τις αμέτρητες κεραμοσκεπές να διακόπτονται εδώ κι εκεί απ' τις κορφές δένδρων υπεραιωνόβιων και τα καμπαναριά των εκκλησιών? και με το μοναδικό Μπούρτζι, να στέκεται σαν καράβι ακίνητο καταμεσής των νερών του ακυμάτιστου λιμανιού και από την άλλη μεριά -την φορτωμένη φραγκόσυκα που κρέμονται βαριά απ' τα βράχια- η μαγευτική θέα στον κόλπο του Ναυπλίου και την παραλία Αρβανιτιά να λουφάζει κάτω από τον επιβλητικό όγκο του Παλαμηδιού, που θάναι και ο επόμενος σταθμός μας...

Αν σας ακούγονται πολλά τα 999 σκαλοπάτια, μην αποθαρρύνεστε καθώς υπάρχει ασφαλτοστρωμένος δρόμος που φτάνει ως την κορυφή και τη μια είσοδο του κάστρου. Αν, πάλι, αποφασίσετε ν' ανεβείτε με τα πόδια, να 'στε σίγουροι ότι τόσο το εντυπωσιακό και καλοδιατηρημένο ενετικό φρούριο, όσο και η άπλετη θέα σ' όλο τον αργολικό κάμπο, θα σας αποζημιώσουν με τον καλύτερο τρόπο. Αφόυ κάνετε μια βούτιά στην Αρβανιτιά ή και στην κοντινή Καραθώνα, ξεκουραστείτε μ' ένα καλό φαγητό σε μια απ' τις πολλές και καλές ταβέρνες του Ναυπλίου αλλά και έναν σύντομο μεσημεριανό υπνάκο, γιατί το απόγευμα η πόλη μετατρέπεται σε μιαν απέραντη πασαρέλλα κι εσείς πρέπει να είστε εκεί.

Με τον ήλιο του μεσημεριού, νάχει πάρει ήδη τον κατήφορο, η πόλη γεμίζει μ' ένα πολύχρωμο ανθρώπινο μελίσσι, καθώς εκτός από τους τουρίστες - Έλληνες και Ξένους- ακόμη και οι μόνιμοι κάτοικοι είναι... απ' όλον τον κόσμο, αφού παλιότεροι ταξιδιώτες, αποφάσισαν να εγκατασταθούν εδώ μόνιμα, κάνοντας την ομορφιά πατρίδα τους. Από την βάση του Παλαμηδιού με το πάρκο του Σταϊκόπουλου, την Πύλη της Ξηράς, το σπίτι του αντιβασιλέα Άρμανσμπεργκ, το Δικαστικό Μέγαρο, το άγαλμα του Καποδίστρια και την πλατεία των Τριών Ναυάρχων, με το πρώτο εν Ελλάδι φαρμακείο, το πρώτο Γυμνάσιο (σήμερα Δημαρχείο), τη Σχολή Ευελπίδων και το άγαλμα του Όθωνα μέχρι την πλατεία Συντάγματος με το σπίτι του Κολοκοτρώνη, το παλαιό Βουλευτικό, το Τζαμί, τις φυλακές του Λεονάρδου και το -στεγασμένο σε παλιά ενετική αποθήκη- Αρχαιολογικό Μουσείο, ο επισκέπτης ταξιδεύει σ' ένα μοναδικό για την Ελλάδα, χώρο ιστορικής μνήμης.

Τολό: Συνηθισμένος περίπατος ανθρώπων απ' όλον τον κόσμο, σήμερα, το μαγευτικό Τολό αποτελεί ένα από τα γνωστότερα τουριστικά θέρετρα όλης της Ελλάδας.  Βοηθητικό λιμάνι του Ναυπλίου -από τους βυζαντινούς κιόλας χρόνους- το Τολό ακολούθησε την τύχη του, περνώντας απ' τα χέρια των Φράγκων, Ενετών και Οθωμανών. Η φυσική ομορφιά του κόλπου και η ηρεμία με την οποία γεμίζει τον επισκέπτη το υπέροχο περιβάλλον τοπίο, θα μετατρέψουν το κάποτε γραφικό ψαροχώρι σ' ένα υπερσύγχρονο τουριστικό θέρετρο με περίπου σαράντα ξενοδοχεία συνολικής δυναμικότητας 7.000 κλινών! Χτισμένο, σχεδόν πάνω στην παραλία, το Τολό, με τις παραδοσιακές ψαροταβέρνες και τα διεθνή restaurants, τα μικρά μπαράκια και τα μεγάλα clubs, τα άνετα ξενοδοχεία και τα σκιερά campings αλλά και με μια ιδιαίτερη ανεπτυγμένη αγορά, προσφέρεται τόσο για οικογενειακές διακοπές, όσο και για νεανικό ξεφάντωμα, αφού εδώ θα βρει κανείς, μια από τις πιο καλά οργανωμένες για θαλάσσια σπορ παραλίες. Για τους ρομαντικούς, μια βόλτα στο παρακείμενο Καστράκι που ενέπνευσε τον Γ. Σεφέρη, με τα ανεσκαμμένα από Σουηδούς αρχαιολόγους ερείπια της Αρχαίας Ασίνης κρίνεται απαραίτητη ενώ οι... οικολόγοι θα βρουν τον Παράδεισό τους, στο νησάκι Ψιλή με τα αμέτρητα γλαροπούλια.

Κρανίδι: Σκαρφαλωμένη στους βραχώδεις λόφους και στεφανωμένη με το ειδυλλιακό, καταπράσινο πευκοδάσος της Αγ. Άννης, η πολιτεία του Κρανιδίου επιβλέπει από ψηλά ολάκερη την χερσόνησο της Ερμιονίδας. Σε χαρισματική θέση, καταμεσής των πεδινών της χερσονήσου, το σημερινό Κρανίδι -πρωτεύουσα της Ερμιονίδας- είναι χτισμένο στα όρια της Αρχαίας πολιτείας του Μάσητος, που περιελάμβανε επίσης, την περιοχή της σημερινής Κοιλάδας καθώς και τμήμα της κοντινής κοινότητας των Φούρνων. Τα -χαρακτηριστικά για την τοπική αρχιτεκτονική- κτήρια, του Δαμαρχείου και της βιβλιοθήκης, οι πέντε μεγάλες εκκλησίες του 19ου αι. -με σημαντικότερη τη Μητρόπολη του Αγ. Ιωάννη, το -μοναδικό για την αρχιτεκτονική του- καλντερίμι, στο πηγάδι του Πύργου, οι τρεις πλήρως ανακαινισμένοι ανεμόμυλοι, τα παραδοσιακά λιοτρίβια με τις μεγάλες πέτρες, το ησυχαστήριο και ο λόφος της Αγίας Άννης με το υπέροχο πράσινο και την όμορφη πανοραμική θέα, καθώς και τα πολλά ξωκλήσια -με πιο σημαντικά απ' αυτά, το Βυζαντινό της Αγ. Τριάδας στην περιοχή της Πικροδάφνης, του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο Αρτίκι και του Προφήτη Ελισαίου στον περιφερειακό δρόμο- θα συμπληρώσουν την εικόνα μιας πολιτείας πανέμορφης, που ο ταξιδιώτης δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Ερμιώνη: Ιδρυμένη από τον Ερμιώνα -εγγονό του βασιλιά του Άργους, Φορωνέα- η αρχαία Ερμιόνη, γνώρισε την ακμή από τους ομηρικούς κιόλας χρόνους. Οι κάτοικοί της, φιλειρηνικοί από την φύση τους, αξιοποίησαν την πορφύρα, ανέπτυξαν το εμπόριο, ανέδειξαν ποιητές και μουσικούς. Χτισμένη στην ανατολική πλαγιά του αρχαίου λόφου Πρώνα, η σημερινή Ερμιόνη υποδέχεται τον επισκέπτη με σύγχρονες εγκαταστάσεις αλλά και μια φιλοξενία μοναδική. Ιδιαίτερα γραφική και με έντονο νησιωτικό χρώμα, προσφέρεται για ξεκούραση, μπάνια και αναψυχή. Εδώ, στην προεξέχουσα χερσόνησο Μπίστι, ο επισκέπτης θα θαυμάσει τα ερείπια της αρχαίας πολιτείας και θα περιηγηθεί στην σημερινή πόλη με τον Μητροπολιτικό Ναό των Ταξιαρχών -όπου δίπλα του έλαβε χώρα η 3η Εθνοσυνέλευση- το Καποδιστριακό, τον Ναό της Αγίας Ερμιόνης με την πανοραμική θέα και τα μοναδικά Μαντράκια με τις υπέροχες ταβέρνες και τα μπαράκια.

Με βάση του την Ερμιόνη, ο ταξιδιώτης, θα περιηγηθεί στο -χτισμένο πάνω σε ερείπια αρχαίου Ασκληπιείου- Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων με τις μοναδικές τοιχογραφίες, την πλούσια βιβλιοθήκη και το περίφημο ιαματικό νερό στο χωριό Ηλιόκαστρο -οι αρχαίοι Ειλεοί- με το όμορφο παραδοσιακό χρώμα και τις πολύ καλές ταβέρνες και τέλος, στο παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο της Θερμησίας με τις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και τις όμορφες παραλίες.

Πορτοχέλι: Δίπλα στα ερείπια των Αλιέων, το Πορτοχέλι χρωστά το όνομά του σε παραφθορά του ονόματος της αρχαίας πολιτείας. Προάστιο εξάρτημα της Ερμιόνης οι αρχαίοι Αλιείς, όφειλαν το όνομά τους στην κύρια δραστηριότητα των κατοίκων τους, που ήσαν αλιείς πορφύρας και τεχνίτες στην επεξεργασία της. Στο πέρασμα του χρόνου, το Αλιείς έγινε Χαλιείς, Χέλι και τελικά Πόρτο-Χέλι καθώς και η πόλη ήταν -και είναι- χτισμένη σε φυσικό λιμάνι. Με τα ερείπια της αρχαίας πολιτείας να σώζονται ακόμη και σήμερα -τόσο στην ξηρά με την Ακρόπολη των Αλιέων, όσο και στον πυθμένα της θάλασσας με τα τείχη του αρχαίου λιμανιού και τον ναό του Απόλλωνα- αλλά και καταμεσής ενός τοπίου αξεπέραστου φυσικού κάλους, το Πορτοχέλι, είναι σήμερα ένας τόπος μαγευτικός. Αυτό ακριβώς το μοναδικό τοπίο, σε συνδυασμό με το υπέροχο κλίμα και την ανοιχτή -κι όμως τόσο ήρεμη- θάλασσα, οδήγησαν εδώ ένα πλήθος επωνύμων καθώς μεγαλοβιομήχανοι, εφοπλιστές και καλλιτέχνες επέλεξαν το Πορτοχέλι, ως τόπο μόνιμης κατοικίας τους. Τόπος με ιδιαίτερα ανεπτυγμένη υποδομή, το Πορτοχέλι προσφέρεται για τουρισμό υψηλών απαιτήσεων καθώς εδώ, ο επισκέπτης θα βρει ότι θέλει: πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, ιδανικές για θαλάσσια σπορ παραλίες, πολυτελή εστιατόρια, γραφικά ταβερνάκια, μοναδικά ουζομεζεδοπωλεία, όμορφα καφέ, μπαρ και νυχτερινά κλαμπ.

Αρχαία Επίδαυρος: Απ' όπου κι αν προσεγγίσει κανείς την περιοχή της Επιδαύρου, είτε από βορρά με την μαγευτική παραθαλάσσια διαδρομή από την Κόρινθο, είτε από το Ναύπλιο μέσω του Λυγουριού, δεν μπορεί παρά να θαυμάσει την χαρισματική φυσική καλλονή που τράβηξε σε τούτον δω τον τόπο θεούς κι ανθρώπους. Στις ράχες του βουνού Άκρα και με τα πεύκα να κατεβαίνουν απ' τις πλαγιές μέχρι τα νερά του ομώνυμου κόλπου της Επιδαύρου, η Αρχαία Επίδαυρος είναι χτισμένη στη θέση όπου αναπτύχθηκε ο αρχαίος πολιτισμός της Επιδαύρου, όχι μακριά από το ιερό του Ασκληπιού και το γνωστό σε όλους, Aρχαίο Θέατρο.

Περνώντας, διαδοχικά, από τους Κάρες, τους Ίωνες και τους Δωριείς, έγινε σπουδαίο εμπορικό κέντρο διατηρώντας δικές του αποικίες. Εδώ, υπήρχε ιερό του Ασκληπιού, ναός αφιερωμένος στο Διόνυσο, άλσος αφιερωμένο στην θεά Άρτεμη και ιερό της Αφροδίτης, ενώ στην περιοχή της χερσονήσου που αγκαλιάζει προστατευτικά τα νερά του λιμανιού, με το ιερό της Ήρας, αποκαλύφθηκαν θαλαμοειδείς μυκηναϊκοί τάφοι, νεκροταφείο με επιτύμβιες πλάκες και μια πληθώρα αγαλμάτων και επιγραφών.

Στην ίδια περιοχή της χερσονήσου ανακαλύφθηκε το θαυμάσια διατηρημένο και μόλις πρόσφατα παραδομένο στο κοινό, μικρό θέατρο της Επιδαύρου με τις 6.000 θέσεις που μοιάζουν λίγες για τα υψηλής καλλιτεχνικής αξίας δρώμενα που φιλοξενεί σήμερα. Σήμερα όλα αυτά τα μοναδικά ευρήματα, σε συνδυασμό με τις φυσικές καλλονές της περιοχής αλλά και το θαυμάσιο κλίμα, έχουν μετατρέψει την Αρχαία Επίδαυρο σε μαγευτικό θέρετρο που προσφέρει ιδανική διαμονή στη θάλασσα, με δυνατότητες για κάθε είδους αναψυχή και διασκέδαση, καθώς έχει αναπτύξει σημαντική τουριστική υποδομή, διαθέτοντας ξενοδοχεία, διαμερίσματα, ενοικιαζόμενα δωμάτια, campings, ταβέρνες με φρέσκα θαλασσινά, καφέ, bars και clubs ενώ προσφέρεται ιδανικά γι' αυτούς που αγαπούν τα θαλάσσια σπορ και το trekking.

Γύρω απο την αρχαία Επίδαυρο: Με κέντρο διαμονής την Αρχαία Επίδαυρο, ο ταξιδιώτης θα επισκεφτεί την -επίσης- παραθαλάσσια και όμορφη κωμόπολη της Νέας Επιδαύρου με το σπίτι όπου στεγάστηκαν οι πληρεξούσιοι της Πρώτης Εθνοσυνέλευσης - που έλαβε χώρα, εδώ, από τις 20 Δεκεμβρίου 1821 έως τις 15 Ιανουαρίου του 1822 και στο πλαίσιο των εργασιών της οποίας διακηρύχτηκε η ανεξαρτησία της Ελλάδας- καθώς και την πλατεία όπου έλαβαν χώρα οι εργασίες της, το κάστρο της Νέας Επιδαύρου με τον χρονολογούμενο από το 1710 ιερό ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου -όπου και φυλάσσεται η κάρα του Οσίου Λεωνίδη, προστάτη της Νέας Επιδαύρου- τους μυκηναϊκούς τάφους στο Παλαιοχώρι, στην Αγία Μαρίνα, την Καθολική και τις Λίμνες, το πανέμορφο τοπίο της Ποταμιάς του Γάλλου με την -φέρουσα Κυκλώπεια Τείχη- ακρόπολη και βέβαια το Λυγουριό του Δήμου Ασκληπιείου με το καταπληκτικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, τα υπολείμματα της Πυραμίδας του Λυγουριού, την Μυκηναϊκή Γέφυρα του Αρκαδικού και το σημαντικό αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου.

Σε απόσταση μόλις οκτώ χιλιομέτρων από την Αρχαία Επίδαυρο, καταμεσής ενός τοπίου μαγευτικού, βρίσκεται ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, που περιλαμβάνει το Ιερό του Ασκληπιού, το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και τον ναό του Απόλλωνα Μαλεάτα. Μεγάλο επίσημο ιερό, της πόλης - κράτους της Επιδαύρου, αλλά και το σημαντικότερο απ' όλα τα ιερά που είχαν αφιερωθεί στον θεό της υγείας, το ιερό του Ασκληπιού, γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τον 4ο π.Χ. αι., διατηρώντας μιαν ιδιαίτερη σημασία για χίλια περίπου χρόνια. Ο ταξιδιώτης, μπορεί να πάρει μια γεύση του αλλοτινού μεγαλείου, περιδιαβαίνοντας ανάμεσα στον Ναό του Ασκληπιού, το Γυμνάσιο, τη Στοά Κότυος, την Μικρή Παλαίστρα, τους Ναούς της Θέμιδος και της Άρτεμης, το Άβατο και βέβαια το πρωτότυπο κτίριο της Θόλου που προκαλεί το θαυμασμό, ενώ στο μουσείο που βρίσκεται στην είσοδο του χώρου, θα θαυμάσει ένα πλήθος σημαντικών ευρημάτων που θα συμπληρώσουν την γενική εικόνα με τρόπο ιδανικό.

Πολύ κοντά στο χώρο του Ασκληπιείου, στην πλαγιά του Κυνόρτιου όρους, ο επισκέπτης θα γνωρίσει από κοντά, ένα θέατρο - μύθο. Το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Χτισμένο τον 4ο αι. π.Χ. από τον Αργείτη αρχιτέκτονα και γλύπτη, Πολύκλειτο τον νεότερο , το θέατρο είναι το πιο φημισμένο αλλά και το πιο καλοδιατηρημένο απ' όλα τα θέατρα της αρχαιότητας. Χτισμένο σε δύο φάσεις και με την πρόσθεση του επιθεάτρου η χωρητικότητα του έφτασε τις 14.300 θέσεις, που ασφυκτικά γεμίζουν όλες, κάθε καλοκαίρι όταν δίνονται παραστάσεις.


 

Δευτέρα, 26 Απρίλιος 2010 08:05

Αρκαδία

Ιστορική γη διαποτισμένη με τους θρύλους, τις παραδόσεις, τους αγώνες αλλά και τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις των κατοίκων της. Έχει έντονη και συνεχή παρουσία απ' τους αρχαίους έως τους βυζαντινούς και τους νεότερους ιστορικούς χρόνους. Στην Αρκαδία διακλαδίζονται οι δύο οροσειρές, του Μαινάλου και του Πάρνωνα. Στις πλαγιές τους είναι ακροβολισμένα τα μαγευτικά Χωριουδάκια της Αρκαδίας -πολύχρωμες πινελιές σε καταπράσινο καμβά- και τα «άγια» Αρκαδικά Μοναστήρια, ανεκτίμητοι θησαυροί απ' το βάθος των αιώνων. Στο κέντρο της, και στο χαρακτηριστικό οροπέδιο Μαντινείας, δεσπόζει π Ιστορική Τριπολιτσά των 35.000 κατοίκων, σήμερα. Τα δύο ποτάμια, ο Αλφειός και ο Λούσιος, κυλούν ήρεμα τα νερά τους, κάτω από πετρόκτιστα γεφύρια και κατά μήκος «φιορδικών» πολύχρωμων όχθεων! Στα νοτιοανατολικά παράλια του Νομού αγκαλιάζεται η ονειρεμένη θάλασσα με τις πεντακάθαρες αμμουδιές, τουριστικοί τόποι για ήσυχες διακοπές ...

 

Τόσο ο Ορεινός Όγκος τού Μαινάλου και τού Πάρνωνα όσο και οι, σπάνιας ομορφιάς και καθαρότητας, παραλίες της Κυνουρίας, τα τελευταία χρόνια, όλο και ανακαλύπτονται περισσότερο και για το λόγο αυτό, ο Τουρισμός στην Αρκαδική γη, χειμώνα καλοκαίρι, ανεβαίνει αλματωδώς! Ο Καρδαράς, το Λεβίδι, η Βυτίνα, τα Λαγκάδια, η Δημητσάνα, η Στεμνίτσα, το Ελληνικό, η Καρύταινα, τα Δολιανά, η Τσακωνιά, η Καστάνιτσα, ο Κοσμάς, το Άστρος είναι Κεφαλοχώρια που δέχονται εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες όλο το χρόνο. Έχουν δημιουργηθεί μικρά ξενοδοχεία -μοτέλ-, μ' όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές, που καλύπτουν τις ανάγκες των Επισκεπτών. Το Δασικό Χωριό των Δολιανών -κι αυτό που γίνεται στο Λάδωνα- επιτρέπει να ζήσει ο κάτοικος των μεγαλουπόλεων λίγες μέρες κοντά στη φύση. Η Τεχνητή Λίμνη του Λάδωνα, ο Αλφειός και το Φαράγγι του Λούσιου προσελκύουν χιλιάδες Επισκέπτες! Το σπορ του Κυνηγιού που, τα τελευταία χρόνια, έχει ποικιλθεί με το Αγριογούρουνο, κι αυτό τού Καγιάκ, μαγνητίζουν τους ενδιαφερόμενους από όλη την Ελλάδα! Αλλά και οι λάτρεις της πεζοπορίας μέσα από τα χαραγμένα Αρκαδικά μονοπάτια και το Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4, βρίσκουν την ευκαιρία ν' απολαύσουν την Αρκαδική φύση και τ' αξιοθέατα. Το Χιονοδρομικό Κέντρο της Οστρακίνας αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων σκιέρ.

Αρκαδική Φύση

Αρκαδική φύση ήταν αυτή που ενέπνευσε διεθνείς ζωγράφους και ποιητές να την υμνήσουν με τα έργα τους. Δάση, βουνά και θάλασσες συνθέτουν αρμονικά το Αρκαδικό τοπίο. Το Μαίναλο στο βορρά και ο Πάρνωνας στο νότο, με 2000 μ. περίπου υψόμετρο, βρίθουν από έλατα. Ο Ολύγυρτος, το Τραχύ, το Λύρκειο, το Αρτεμίσιο, ο Κτενιάς, ο Σαϊτάς, το Λύκαιο αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της Αρκαδίας. Στα ξέφωτά τους απολαμβάνεις πολύχρωμα χαλιά από λογής -λογής αγριολούλουδα. Γύρω σαν ισοκράτημα, συντροφεύει ο βόμβος των εντόμων και το τιτίβισμα των μικρών πουλιών, όταν το βράδυ σταματάει, συνεχίζει το γλυκόλαλο αηδόνι που νυχτοβασιλεύει. Ανάμεσα στις οροσειρές ακούγεται ο ήχος των κρυστάλλινων νερών από τα ξακουστά ποτάμια της. Ο μικρός Ερύμανθος, ο μυθικός Λούσιος, ο γαλήνιος Λάδωνας και ο περήφανος Αλφειός. Πανέμορφες είναι οι τρείς λίμνες που κοσμούν την Αρκαδία: η λίμνη Τάκα, η λίμνη του Λάδωνα και ο υδροβιότοπος του Μουστού. Εξίσου γραφικές είναι και οι μικρές πεζούλες που προαναγγέλλουν τους μικρούς κάμπους. Σπαρμένοι με πάμπολλα ζαρζαβατικά και οπωροφόρα δέντρα αλλά κι ελιές, καρυδιές, καστανιές ... αυτοί οι μικρόκαμποι διακόπτονται από φιδίσιους δρόμους, αλλού ανηφορικούς κι αλλού κατηφορικούς, ενώ τα δεκάδες χωριουδάκια, πότε σκαρφαλωμένα στις ήρεμες πλαγιές και πότε ξαπλωμένα στο γρασίδι των μικρών πεδιάδων, συμπληρώνουν το Αρκαδικό τοπίο, την καταπράσινη Αρκαδική φύση που σβήνει στο Μυρτώο πέλαγος σ' εκείνες τις εκπληκτικές παραλίες της Κυνουυρίας. Γραφικά λιμανάκια αλλά και πεντακάθαρες αμμουδιές, σαγηνεύουν τον επισκέπτη.

Θρησκευτικά μνημεία

Στην Αρκαδιά, ο επισκέπτης συναντά δεκάδες Μονές. Στα σωθικά τους κουβαλούν ιστορία αιώνων ενώ n αρχιτεκτονική τους αφήνει εκστατικούς τους χιλιάδες επισκέπτες. Το ένα Μετόχι καλύτερο από το άλλο με ιερά κειμήλια πρωτόφαντα. Όλα ταύτα τα Μοναστπρια, στην καρδιά του Μοριά, αν δεν είναι τα «Μικρά Μετέωρα, σίγουρα είναι το «Μικρό Άγιο Όρος» της Ελλάδας. Εκτός της θρησκευτικής, κουβαλούν και τη νεότερη ιστορία του γένους μας, αφού σ' αυτά κρύφτηκαν οι Καπεταναίοι κι έμαθαν τα «κρυφά γράμματα» τα σχολιαρόπαιδα. Σε κάποια απ' αυτά, δε φτάνει το αυτοκίνητο, οπότε οι προσκυνητές πεζοπορώντας και με ευλάβεια ανηφορίζουν και κατηφορίζουν στους ιερούς χώρους ... Η Έλωνα κι ο Πρόδρομος, η Αιμιαλών κι η Λουκού, η Φιλοσόφου κι η Γοργοεπικόου, η Σίντζα κι οι Βάρσες, η Άγια - Θοδώρα και η Παλιοπαναγιά, η Επάνω Χρέπα κι η Κερνίτσα, η Ορθοκωστά κι η Μαλεβή ... αναμένουν και θ' αναμένουν τον οδοιπόρο επισκέπτη να τον γλυκάνουν μ' ένα λουκούμι και να τον ξεδιψάσουν με ένα ποτήρι κρύσταλλο νερό.

Αρχαιολογικά Μνημεία

Η Αρκαδία απ' το βοριά μέχρι το νοτιά κι από την ανατολή ως τη δύση είναι ένας απέραντος Αρχαιολογικός χώρος. Τα θέατρα, της Μεγαλόπολnς, του Ορχομενού, της Μαντινείας και της Τεγέας δίνουν μια πρώτης τάξης εικόνα περί των σημαντικών Αρχαιολογικών θησαυρών. Την εικόνα συμπληρώνει το μεγάλο Αρχαιολογικό Μουσείο Τρίπολης -ένα από τα πέντε - έξι πιο αξιόλογα της χώρας- καθώς και τα μικρότερα: Τεγέας, Μεγαλόπολης, Άστρους και Λυκόσουρας. Ευρήματα όπως οι κεφαλές: Υγείας, Ηρακλή, Τήλεφoυ Τραϊανού αλλά και ο κορμός της Αταλάντης .. τα πολλά Ειδώλια και οι πάμπολλοι Αμφορείς είναι Αρχαιολογικά ευρήματα που αξίζουν της επίσκεψης, της προσοχής και της μελέτης. Οι ανασκαφές στην Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού που είναι n «Κιβωτός της Αρχαίας Τέχνης», n Αλέα, το Στενό, n Μαντινεία, ο Ορχομενό ς, οι Καφυές, ο Παλαιόπυργος, το Άστρος, το Σακοβούνι, n Μεγαλόπολη, το Παλαιόκαστρο ... είναι Αρχαιολογικοί τόποι που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από άλλους ελληνικούς.

Παραλίες

Το μοναδικό κομμάτι που βρέχεται από θάλασσα είναι αυτό της Κυνουρίας. Εκεί καταλήγουν οι ανατολικές πλαγιές του Πάρνωνα δημιουργώντας μια εκτεταμένη δαντελωτή ακτογραμμή που αποτελείται από μικρούς όρμους με γαλααζοπράσινες παραμυθένιες παραλίες. Οι επιλογές είναι πολλές. Ο επισκέπτης μπορεί να επιλέξει κάποια από τις οργανωμένες παραλίες με τα κάμπινγκ, της περιοχής αλλά και να ανακαλύψει μόνος του ένα από τα πολλά απομονωμένα μικρά ακρογιάλια με τα πολύχρωμα βότσαλα ή κάποια κρυφή σπηλιά για να απολαύσει την πεντακάθαρη θάλασσα. Η περιήγηση στην Αρκαδική Θάλασσα μπορεί  να αρχίσει από το Ξηροπήγαδο, το χωριό που συναντά ο επισκέπτης ακλουθώντας τον παραθαλάσσιο δρόμο από το Άργος προς Άστρος. Έχει ωραία αμμουδιά αλλά και μικρές σπηλιές που προσφέρονται για απομόνωση αλλά και ψαροντούφεκο. Στη συνέχεια το κοσμοπολίτικο Παράλιο Άστρος, με την οκτώ χιλιομέτρων παραλία του, συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πλήθους επισκεπτών. Ακολουθεί σε μικρή απόσταση n παραλία του Αγίου Ανδρέα με τον προστατευόμενο υδροβιότοπο του Μουστού. Ο δρόμος ακολουθεί τις δαντελωτές ακτές και φτάνει στο Κρυονέρι, έναν εκτεταμένο όρμο που τα δέντρα φτάνουν μέχρι την άκρη της παραλίας, με νερά καθαρά και πολύχρωμα βότσαλα. Στη συνέχεια η παραλία Ζαρίτσι, στην οποία λειτουργεί κάμπινγκ, και πιο κάτω η παραλία Τσέρφος. Λίγο πριν φτάσει ο επισκέπτης στον Τυρό, τον υποδέχεται η παραλία Τηγάνι. Αριστερά του δρόμου θα αντικρύσει τον μικρό όρμο, με τα βαθυγάλαζα νερά, και μετά ακολουθεί η παραλία Τυρού ενώ σε μικρή απόσταση ακολουθεί n παραλία Λυγεριά. Συνεχίζοντας τη διαδρομή μετά τον Τυρό και στρίβοντας αριστερά, ο δρόμος οδηγεί τον επισκέπτη στην παραλία του Κίσσακα. Η μικρή σμαραγδένια παραλία είναι εκπληκτικής ομορφιάς και ακολουθεί ο μικρός ψαράδικος οικισμός Λιβάδι, με πεντακάθαρα νερά και πανέμορφο φυσικό περιβάλλον. Ο δρόμος μετά οδηγεί στην περιοχή του Λεωνιδίου και την υποδοχή έχει αναλάβει n Σαμπατική το γραφικό ψαροχώρι με το όμορφο λιμανάκι του και την πεντακάθαρη θάλασσα. Στπν εύφορη μικρή κοιλάδα που ξανοίγεται κάτω από τον δρόμο, χωμένο μέσα στους θεόρατους κοκκινόβραχους είναι το Λεωνίδιο και στα πόδια του οι παραλίες του Λάκκου και της Πλάκκας, με χαρακτηριστικό τους το άσπρο βότσαλο.
Ακολουθεί n παραλία στα Πούλιθρα με τα γαλαζοπράσινα διαυγή νερά και το ταξίδι στις παραλίες της Κυνoυρίας καταλήγει στην όμορφη παραλία του Φωκιανoύ που απομονωμένη στην εσχατιά της Αρκαδίας προσμένει τον επισκέπτη να της δώσει ζωή αφού λίγοι είναι αυτοί που τολμούν τη δύσκολη διαδρομή  για να την προσεγγίσουν.

Χειμερινά σπορ

Το σπουδαιότερο βουνό της Αρκαδίας, το Μαίναλον, που διακρίνεται για την μεγάλη του βλάστηση. Εκτείνεται στο κεντρικό και βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Αρκαδίας. Οι ψηλότερες κορυφές του είναι: η Πατερίτσα, η Οστρακίνα, όπου και το χιονοδρομικό Κέντρο στην πλαγιά της, το Πιανοβούνι, η Επάνω Χρέπα, η Υψούντα. Στην ψηλότερη κορυφή του Μαινάλου, σε ύψος 1980 μέτρων, λειτουργεί το Χιονοδρομικό Κέντρο της Οστρακίνας. Η πρόσφατη επένδυση ιδιώτη αναβάθμισε πλήρως το χιονοδρομικό κέντρο του Μαινάλου το οποίο σημερα μπορεί, όχι μόνο να φιλοξενήσει, αλλά και να ικανοποιήσει και τους πιο απαιτητικούς φίλους του σκι. Για την εξυπηρέτηση των χιονοδρόμων υπάρχουν 4 αναβατήρες που μεταφέρουν τους σκιέρ στις 8 πίστες του χιονοδρομικού κέντρου. Υπάρχουν εκπαιδευτές για τους αρχάριους, κατάστημα ενοικίασης εξοπλισμού σκι και σνόουμπορντ, τρία καφέ, εστιατόριο και κατάστημα λιανικής πώλησης. Η μικρή απόσταση από την Τρίπολη, μόνο 25 χλμ., και από την Αθήνα, λιγότερο από 2 ώρες διαδρομή, παρέχει στην Οστρακίνα προνομιακή θέση έναντι των άλλων χιονοδρομικών κέντρων της Ελλάδος.

Ο Πάρνωνας

Ο Πάρνωνας εντυπωσιάζει τους επισκέπτες του με την ποικιλάτητα των τοπίων και των οικισμών του. Το μοναστήρι της Έλωνας χτισμένο σαν αετοφωλιά και ο κάθετος κοκκινόβραχος στεφανώνει την όμορφη κωμόπολη του Λεωνιδίου. Πολύ όμορφα είναι τα πολλά και μικρά οροπέδια, λαμποκάμπια, όπως τα αποκαλούν οι ντόπιοι κάτοικοι. Ο επισκέπτης περπατώντας τα μονοπάτια του, ταξιδεύοντας στις όμορφες διαδρομές, γνωρίζοντας τα χωριά του, τους Τσάκωνες, τα σπήλαια του, μένει ικανοποιημένος. Πανέμορφα οροπέδια, πλήθος βουνοκορφών, φαράγγια απαράμιλλης και άγριας ομορφιάς και βαθιές κοιλάδες σχηματίζουν το ποικιλόμορφο ανάγλυφο, του Πάρνωνα. Γεμάτος από ωραίες διαδρομές και γραφικά χωριά, ο Πάρνωνας είναι ιδανικός τόπος για περιήγηση, πεζοπορία, ορειβασία και κυνήγι ενώ  σε απόσταση 25 χιλ. από τον Άγιο Πέτρο υπάρχει ορειβατικό καταφύγιο που προσφέρει δυνατότητα διανυκτέρευσης και το οποίο συνδέεται με άσφαλτο με το δρόμο Αγίου Πέτρου - Άστρους.

Εναλλακτικός τουρισμός

Το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της Αρκαδίας σε συνδυασμό με τα πολιτιστικά και ιστορικά μνημεία της και τις παραδόσεις της είναι στοιχεία που αποτελούν ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα για την ανάπτυξη των εναλλακτικών μορφών τουρισμού. Δυνατότητες περιπατητικών -trekking- διαδρομών, μονοπάτια, σε συνδυασμό με την επίσκεψη ιδιαίτερων φυσικών τοπίων και ιστορικών ή άλλων αξιοθέατων. Δραστηριότητες όπως rafting στο Λούσιο και τον Αλφειό, ποδηλασία στα ορεινά μονοπάτια του Μαινάλου και του Πάρνωνα, ιππασία, εκδρομές με 4Χ4 οχήματα στη Λίμνη του Λάδωνα, αναρρίχηση, πεζοπορία στα ελατοσκέπαστα βουνά αλλά και θαλάσσιες εκδρομές. Επίσκεψη σε οικολογικού ενδιαφέροντος σημεία, υδροβιότοποι, χώροι προστατευόμενης πανίδας για παρατήρηση, τοποθεσίες πλούσιας χλωρίδας.

Σπήλαιο Κάψια

Είναι ένα απ' τα δέκα πιο αξιόλογα σπήλαια της χώρας μας. Ανακαλύφθηκε το 1887 και εξερευνήθηκε το 1892. Ο λόγος για το σπήλαιο «Καταβόθρες του Κάψια». Βρίσκεται κάτω από το Χιονοδρομικό Κέντρο του Μαινάλου, 1500 μέτρα απ' το χωριό Κάψια, μόλις 15 χλμ. απ' την Τρίπολη. Σύμφωνα με τους επιστήμονες το σπήλαιο του Κάψια είναι παγκοσμίου σπηλαιολογικού ενδιαφέροντος και έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει ένα αξιοθέατο μεγάλου τουριστικού ενδιαφέροντος.

Πέμπτη, 22 Απρίλιος 2010 08:20

Αιτωλοακαρνανία

Η Αιτωλοακαρνανία, ένας τόπος που μοιάζει ατέρμονος στο διάβα του, είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση Νομός της Χώρας. Στο Νότο απλώνεται από τις ακρογιαλιές του  Κορινθιακού και του Πατραϊκού Κόλπου, ως τους αχανείς υδάτινους ορίζατες της Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου και του Δέλτα Αχελώου. Το λιόγερμα το αντικρίζουν οι Ακαρνάνες στο Ιόνιο, την γαλανή θάλασσα που βρέχει την δυτική πλευρά του Νομού και φέρνει το μαΐστρο. Υδάτινος είναι σε αρκετό μήκος και ο βοράς στο Νομού, εκεί που ο γαλήνιος Αμβρακικός γλυκαίνει το κλίμα και το τοπίο. Όμως οι βοριάδες με τους χιονιάδες «βρίσκουν το δρόμο τους» από τα βόρεια σύνορα με την Άρτα, από την Ευρυτανία και τη Φθιώτιδα.

 

Στα Βόρεια τμήματα του Νομού, τα σύρραχα του Μακρυνόρους και κυρίως τα βουνά του Βάλτου, της Παναιτωλικού και τα βουνά της Ναυπακτίας αποτελούν γεωλογική συνέχεια της Πίνδου.

Η ανατολή του πλοίου πρωτοαντικρίζει το Νομό στα όρια με τη Φωκίδα. Στις ακρογιαλιές της Ναυπάκτου, στις δασιέs κοιλάδεs και τα φαράγγια του Μόρνου, αλλά και ψηλότερα, εκεί στα ορεινά φρούρια της Σαράναινας και των Βαρδουσίων που πηγάζει ο Εύηνος.

Από το Σεπτέμβριο του 1833 πρωτεύουσα του Νομού είναι n Ιερά πόλη του Μεσολογγίου με 14000 κατοίκους.

Μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Νομού, n οποία συγκεντρώνει αντίστοιχα μεγάλη οικονομική και εμπορική δραστηριότητα, είναι το Αγρίνιο, με 44.030 κατοίκους. Σημαντικές ιστορικές κωμοπόλεις και τοπικά παραγωγικά κέντρα αποτελούν, η Αμφιλοχία, η Βόνιτσα, το Θέρμο, ο Αστακός, το Αιτωλικό, το Νεοχώρι, η Κατούντα, οι Φυτείες κλπ.

Τα τρία μεγάλα ποτάμια του νομού, Αχελώος, Εύηνος, Μόρνος, οι πέντε μεγάλες φυσικές και τεχνητές λίμνες, οι κάμποι και τα πολύκορφα βουνά, τα δάση και οι ακρογιαλιές, συνθέτουν ένα μωσαϊκό τοπίων, αντιπροσωπευτικό όλης της χώρας.

Αξιοθέατα

  • Να επισκεφθείτε την Πρωτεύουσα του Νομού το Μεσολόγγι και αφού κάνετε μια βόλτα στον Κήπο των Ηρώων και στο Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης, στην συνέχεια να γευτείτε το φημισμένο αβγοτάραχο και τους άλλους εξαιρετικούς ψαρομεζέδες που σερβίρονται στα ταβερνάκια της πόλης.
  • Αν βρεθείτε στο Μεσοπόγγι κατά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, να παρακολουθήσετε το μοναδικό πανηγύρι του Αη Συμιού.
  • Να βρεθείτε στο Αιτωλικό -την «μικρή Βενετία» της Ελλάδας- το τριήμερο 21-23 Αυγούστου και να παρακολουθήσετε το πανηγύρι τnς Αγιαγαθής που συνεχίζεται ανελλιπώς και παραμένει σχετικά αναλλοίωτο, από το 1830 μέχρι τις μέρες μας.
  • Να κάνετε" bird watching" στις λιμνοθάλασσες του Μεσολογγίου - Αιτωλικού και στις εκβολές του Αχελώου ενώ στην συνέχεια να κολυμπήσετε στα πεντακάθαρα νερά της παραλίας του Λούρου κοντά στο Νεοχώρι.
  • Να επισκεφτείτε τον Αρχαιολογικό Χώρο των Οινιάδων στην Κατοχή και στην συνέχεια πριν συναντήσετε το δάσος του Φράξου στην περιοχή Λεσινίου, να κάνετε μια στάση στο Πεντάλοφο για να απολαύσετε τα περίφημα ψητά του.
  • Να πάρετε τον παραλιακό δρόμο, από τον Αστακό προς το Μύτικα, τπν Πάλαιρο και τπ Βόνιτσα. Πρόκειται για μια εξαιρετική παραθαλάσσια διαδρομή, με θέα το Ιόνιο και τα πολλά νησάκια του.
  • Να διασχίσετε την περιοχή του Ξηρομέρου και να περιπλανηθείτε στο μοναδικό δάσος βαλανιδιάς των Βαλκανίων και ένα από τα λίγα της Ευρώπης.
  • Να διατρέξετε τις δαντελωτές ακτές του Αμβρακικού κόλπου και αφού καταλήξετε στην όμορφη Αμφιλοχία, να γευτείτε τα μοναδικά θαλασσινά.
  • Να επισκεφθείτε τη μεγαλύτερη πόλη του Νομού το Αγρίνιο με τις πολλαπλές επιλογές του και να επισκεφτείτε το Αρχαιολογικό και το Λαογραφικό Μουσείο Αιτωλοακαρνανίας.
  • Να περπατήσετε κοντά στη λίμνη Τριχωνίδα και να κάνετε bird watching.
  • Να επισκεφθείτε το Θέρμο με τον σπουδαίο αρχαιολογικό του χώρο, καθώς και το μοναστήρι που φυλάσσονται τα λείψανα του Πάτερ Κοσμά του  Αιτωλού.
  • Να κάνετε ράφτινγκ και καγιάκ στον Εύηνο, στην περιοχή Χάνι-Μπανιά (περίπου 15 χλμ. από τη Ναύπακτο).
  • Να περπατήσετε στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια τnς Ναυπάκτου που οδηγούν από το λιμανάκι προς το άνω διαζώματα του περίφημου κάστρου της, ενώ στην συνέχεια να επισκεφθείτε τα πολλά ιστορικά και πολιτισμικά αξιοθέατα της πόλης.
  • Να παρακολουθήσετε τις εορταστικές εκδηλώσεις που γίνονται στο λιμάνι της Ναυπάκτου το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου, σε ανάμνηση της ναυμαχίας της Ναυπάκτου.
  • Να επισκεφθείτε τα πανέμορφα χωριά της ορεινής Ναυπακτίας και να συμμετάσχετε στις περίφημες γιορτές κάστανου και τσίπουρου που γίνονται το Φθινόπωρο.
  • Να πάτε στο Κρυονέρι και να κάνετε αναρρίχηση στη Βαράσοβα, ένα από τα καλύτερα σημεία αναρρίχησης στην Ελλάδα.
  • Να περάσετε τπ γέφυρα «Χαρίλαος Τρικούπης», βράδυ Σαββάτου, όταν τα φώτα της είναι ανάμενα και μοιάζει να κρέμεται από τον ουρανό.


 

Τετάρτη, 21 Απρίλιος 2010 22:40

Θεσπρωτία

Ο Νομός Θεσπρωτίας καλύπτει το ΒΔ τμήμα της περιφέρειας Ηπείρου. Πρωτεύουσα είναι η Ηγουμενίτσα, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας στη ΒΔ Ελλάδα. Η Θεσπρωτία είναι περιοχή κατεξοχήν ορεινή και σχηματίζεται από τις δυτικές οροσειρές της Πίνδου που βαθμιαία χαμηλώνουν προς τη θάλασσα και από στενόμακρες κοιλάδες, ανάμεσα στις οροσειρές. Οι πεδινές περιοχές στα παράλια οι πεδιάδες που έχουν σχηματισθεί από τις προσχώσεις των ποταμών Καλαμά και Αχέροντα και στην ενδοχώρα οι κοιλάδες των ίδιων ποταμών και των παραποτάμων τους- καλύπτουν μόλις το 5% της συνολικής έκτασης του νομού. Παρόλο που μεγάλο μέρος των ακτών είναι απότομες, πολλοί μικροί κόλποι εναλλάσσονται με μεγαλύτερους, αποτελώντας το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία.Στα παράλια και στη χαμηλή ζώνη του εσωτερικού το κλίμα είναι μεσογειακό, με ήπιους χειμώνες και θερμά καλοκαίρια, ενώ στην ημιορεινή και ορεινή ενδοχώρα το κλίμα γίνεται ηπειρωτικό. Η Θεσπρωτία ανήκει στη ζώνη της μεσογειακής χλωρίδας, με εξαίρεση τα υψηλότερα βουνά, όπου επικρατεί βλάστηση της Κεντρικής Ευρώπης.

Η οικονομία της περιοχής βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στην αγροτική παραγωγή. Στις πεδινές εκτάσεις στις εκβολές του Καλαμά και του Αχέροντα καλλιεργούνται εσπεριδοειδή, καλαμπόκι, τριφύλλι, ρύζι και ακτινίδια. Από τα πλούσια σε. νερά ποτάμια της Θεσπρωτίας, Καλαμά και Αχέροντα, αρδεύεται το σύνολο σχεδόν των παραποτάμιων πεδινών εκτάσεων. Στα παράλια και στις χαμηλές κοιλάδες της ενδοχώρας ευδοκιμεί η ελιά.

Στα παραποτάμια λιβάδια και στα ορεινά βοσκοτόπια αναπτύσσεται η κτηνοτροφία των αιγοπροβάτων και των βοοειδών, γνωστών ήδη από την αρχαία φιλολογική παράδοση. Υπάρχουν επίσης αξιόλογες βιοτεχνίες και ελάχιστες μικρού μεγέθους βιομηχανίες, ενώ μεγάλη ανάπτυξη παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός, το εμπόριο και οι μεταφορές απασχολώντας το 1/3 του ενεργού πληθυσμού του νομού.
Η Ηγουμενίτσα αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική θαλάσσια πύλη εισόδου στην ελληνική επικράτεια. Η προνομιακή αυτή θέση της θα αναβαθμιστεί με την ολοκλήρωση της επέκτασης του λιμανιού της και τη λειτουργία της Εγνατίας Οδού, αναδεικνύοντας την πρωτεύουσα της Θεσπρωτίας σε ένα από τα κυριότερα διαμετακομιστικά κέντρα της ενιαίας Ευρώπης.

Αξιοθέατα

Κασνέτσι: Βόρεια του χωριού Μύλοι, βορειοδυτικά των Φιλιατών, δεξιά του δρόμου Φιλιατών-Σαγιάδας, επάνω σε κωνικό λόφο βρίσκεται το μικρό κάστρο, του οποίου η παλαιότερη φάση μπορεί να χρονολογηθεί στη ρωμαϊκή περίοδο.

Ταφικό ηρώο: Στη θέση Μάρμαρα στον κάμπο Ζερβοχωρίου (τ. Δραγουμή), μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον ποταμό Κωκυτό, αποκαλύφθηκε τετράγωνο κτήριο διαστάσεων 15,36χ15,47μ. με πρόσοψη προς ΒΑ, χτισμένο με λαξευμένους γωνιόλιθους μεγάλων διαστάσεων, που, όπως έδειξε η αρχαιολογική έρευνα, πρόκειται για ταφικό ηρώο.

Πολυνέρι: Στις ανατολικές πλαγιές του βουνού "Βραχωνάς'" βρίσκεται αρχαίος οικισμός που ελέγχει την πεδιάδα της Πλαταριάς.

Ραβενή: Στη δεξιά όχθη του Καλαμά, 7 χλμ. δυτικά της Βροσίνας, στην κορυφή λόφου νότια από το σύγχρονο ομώνυμο χωριό, βρίσκεται ο αρχαίος οικισμός, τον οποίο ο Hammond ταύτισε με τη Φανοτή, χωρίς όμως αυτό να γίνει αποδεκτό.

Φανοτή: Σύμφωνα με το Σ. Δάκαρη, η -αναφερόμενη από τον Πολύβιο και το ρωμαίο Τίτο Λίβιο (Titυs Liviuς) πρωτεύουσα των Φανοτέων πρέπει να ταυτιστεί με τον οικισμό της Ντόλιανης του δήμου Παραποτάμου, πάνω σε μεμονωμένο λόφο στη βόρεια όχθη του Καλαμά.

Δυμόκαστρο: Τειχισμένος παράλιος οικισμός, σε ασβεστολιθική πλαγιά που καταλήγει στο Ιόνιο στο νότιο άκρο της παραλίας Καραβοστάσι, δυτικά του χωριού Πέρδικα. Έχει ταυτιστεί με την αρχαία Ελίνα που αναφέρεται σε μολύβδινη επιγραφή από τη Δωδώνη.

Πύργος Λυγιάς: Βόρεια του κόλπου της Ηγουμενίτσας βρίσκεται η χερσόνησος της Λυγιάς ή Λυγαριάς με τα τρία κάστρα της και στο κέντρο του αποστραγγισθέντος βάλτου το κάστρο του Πύργου Λυγιάς ή Ραγίου.

Γιτάνη: Πολιτικό κέντρο των Θεσπρωτών και δεύτερη, κατά σειρά αρχαιότητας, πρωτεύουσα της Θεσπρωτίας.

Ελέα: Έχει ταυτιστεί με τα ερείπια αρχαίου οικισμού νότια της Παραμυθιάς, ανατολικά της Χρυσαυγής. Πρόκειται για το σημαντικότερο οικισμό στην Ελεάτιδα, την περιοχή δηλαδή μεταξύ Νεκρομαντείου και Παραμυθιάς, όπου κατοικούσε το φύλο των Ελεατών Θεσπρωτών.

Οσδίνα: Στη βραχώδη ράχη Παλιοχώρα, σε φυσικά οχυρή θέση στην ανατολική όχθη του Καλαμά, κάτω από το χωριό Πέντε Εκκλησιές, στην έξοδο του ποταμού από το στενό φαράγγι στην εύφορη κοιλάδα, αιώνες αργότερα από την εγκατάλειψη του ελληνιστικού οικισμού, από τον οποίο μικρά μόνο τμήματα της πολυγωνικής οχύρωσής του διατηρούνται, ιδρύθηκε η βυζαντινή Οσδίνα ή Ουζντίνα.

Παραμυθιά: Η επίκαιρη θέση της, ο αποκαλυφθείς στην περιοχή κιβωτιόσχημος τάφος της Υστεροελλαδικής Περιόδου καθώς και τα προερχόμενα από την περιοχή κινητά ευρήματα συνηγορούν στην ύπαρξη του, μοναδικού ίσως εντός των ορίων του νομού Θεσπρωτίας, οικισμού της 2ης π.Χ. χιλιετίας (εποχή Χαλκού) στην περιοχή της σύγχρονης Παραμυθιάς.

Παλαιά Ευροία: Η γνωστή από τη φιλολογική παράδοση πόλη της (Παλαιάς) Ευροίας τοποθετείται στη θέση του σημερινού χωριού Γλυκή, στη δυτική όχθη του ποταμού Αχέροντα, παρόλο που είναι σχεδόν ανύπαρκτες αρχαιολογικές μαρτυρίες, οι οποίες να πιστοποιούν την ύπαρξη ενός εκτεταμένου παλαιοχριστιανικού οικισμού.

Φωτική: Η ρωμαϊκή αποικία της Φωτικής (1ος π.Χ. αι.) έχει ταυτιστεί με τα ερείπια στη θέση "Λιμπόνι", ΒΑ της Παραμυθιάς. Τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν επαρκούν για την ακριβή οριοθέτηση της πόλης στις διάφορες φάσεις του μακραίωνου βίου της.

Φύση

Δέλτα Καλαμά: Ο ποταμός Καλαμάς δημιούργησε στο σημείο των εκβολών του στο Ιόνιο, στη διάρκεια της μακραίωνη ς πορείας μέσα από τη Θεσπρωτία, το δέλτα, που ορίζεται περίπου από το τρίγωνο Ηγουμενίτσα - Ράγιο – Σαγιάδα.

Φαράγγι Αχέροντα: Ξεκινώντας από τη Γλυκή μπορούμε να πορευτούμε στο ποτάμι των θρύλων, στο φαράγγι και στις πηγές του Αχέροντα. Ο χωματόδρομος που ξεκινάει μέσα από τη Γλυκή, οδηγεί κατά μήκος του ποταμού μέσα σε ένα δάσος από πλατάνια. Εγκαταλείποντας στο σημείο αυτό το αυτοκίνητο μπορεί κανείς να συνεχίσει με τα πόδια στο μονοπάτι μέχρι τις πηγές του ποταμού.

Μουργκάνα: Ξεκινώντας από το χωριό Βαβούρι, στις απότομες πλαγίες της Μουργκάνας, μπορεί κανείς να φτάσει ύστερα από ανηφορική διαδρομή στην ψηλότερη κορυφή του βουνού στα 1806 μ. Η θέα προς τη μεριά της Θεσπρωτίας είναι φανταστική.

Νερόμυλοι: Παρά τις "ήσυχες" εκβολές τους οι ποταμοί Καλαμάς και Αχέροντας είναι ορμητικοί: η ορμή αυτή των νερών των δύο ποταμών και των παραποτάμων τους αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη για μια σειρά νερόμυλων, τα ερείπια των οποίων αντικρίζει κανείς στις όχθες τους, ενώ κάποιοι από αυτούς βρίσκονται σε λειτουργία μέχρι τις μέρες μας. Ο πιο σπουδαίος, που βρίσκεται στο ρέμα του "Ντάλα" στο Σούλι, έχει ανακατασκευαστεί. Ο νερόμυλος στο ρέμα του "Δάφνη" αλέθει ακόμα το καλαμπόκι των κατοίκων της περιοχής, ενώ ακριβώς από κάτω του λειτουργεί η νεροτριβή.

Γκορίλας: Με 1658 μ. υψόμετρο ο Γκορίλας είναι το δεύτερο πιο ψηλό βουνό της Θεσπρωτίας. Μπορεί κανείς να τον επισκεφτεί από την πλευρά της Παραμυθιάς, αλλά και από την Αγ. Κυριακή.

Το καλντερίμι του Λάγγαρη: Ανηφορίζοντας από τη Δάφνη (γνωστή σαν "Τζούμα") το δρόμο που οδηγεί στο Κοκκινολιθάρι, στον επαρχιακό δρόμο Φιλιατών - Κεραμίτσας, συναντάει κανείς στα δεξιά του το παλιό λιθόστρωτο καλντερίμι. Κατασκευάστηκε για να συνδέσει τα Γιάννενα με το λιμάνι της Σαγιάδας. Το λιθόστρωτο ελίσσεται στις απότομες πλαγιές του όρους Λάγγαρη, πάνω από το ρέμα της Ποταμιάς.

Φαράγγι Καλαμά: Υπάρχει ένα φαράγγι ξεχασμένο από το χρόνο, που το διασχίζει ο Καλαμάς, ένα ποτάμι θρύλος. Στην αρχή και στο τέλος του, στέκουν φύλακες οι ακροπόλεις της Οσδίνας και της Ραβενής. Μπορεί κανείς να επισκεφτεί το φαράγγι από πολλές μεριές, ξεκινώντας από την Ηγουμενίτσα, τα Γιάννενα ή τους Φιλιάτες.

Παραλίες

Στην περιοχή του χωριού Πέρδικα συναντά ο επισκέπτης τις παραλίες Αγία Παρασκευή, Σταυρολιμένας, Σκάλωμα, Καραβοστάσο και Μέγα Ντράφι. Στα Σύβοτα, βρίσκει την Μέγα Άμμος, την Μπέλλα Βράκα, την Μπακόλα, την Ζάβια, την Πισίνα, την Ζέρη, τον Κόκκινο Βράχο, το Γαλλικό Μόλο, το Ναυτίλο και το Καλάμι. Στην Ηγουμενίτσα υπάρχει το Δρέπανο, και στην Σαγιάδα το Στροβίλι και το Κεραμίδι.


 

Τετάρτη, 21 Απρίλιος 2010 08:08

Άγιος Ευστράτιος

Ο Αγ. Ευστράτιος βρίσκεται στα Ν-ΝΔ της Λήμνου και είναι ένα μικρό νησί, το τρίτο σε έκταση του Ν. Λέσβου. Το έδαφος του είναι ηφαιστιογενές και η μεγαλύτερη πεδιάδα βρίσκεται στο Β.Α. τμήμα του. Ολόκληρη η έκταση του, περιλαμβάνεται στον κατάλογο του “Natura 2000”  καθώς κρίνεται υψηλό, το επίπεδο διατήρησης των οικοσυστημάτων και του εν γένει φυσικού του χώρου. Μεγάλο μέρος της ακτογραμμής αποτελείται από απόκρημνους βράχους με σπηλιές στις οποίες βρίσκουν καταφύγιο οι μεσογειακές φώκιες, καθώς η περιοχή αποτελεί συνέχεια του θαλασσίου πάρκου των Β. Σποράδων.

O παλιός οικισμός του Αγ. Ευστρατίου, ήταν χτισμένος καθώς μπαίνει κανείς στο λιμάνι, στην αριστερή πλευρά του βράχου. Eίχε πεντακόσια περίπου σπίτια όλα διώροφα και τριώροφα, χαρακτηριστικά δείγματα της αρχιτεκτονικής του βορειοανατολικού Aιγαίου: Λιθόχτιστα με χαγιάτια που στηριζόταν σε ξύλινα υποστυλώματα, αλλά και πολλά νεοκλασικά. Mεταξύ των τελευταίων και η Mαράσλειος - Λογοθέτειος Σχολή που λειτούργησε ως δημοτικό σχολείο την περίοδο 1912 - 1968. Mετά το σεισμό του ’68, ο παλιός οικισμός κρίθηκε ακατάλληλος για κατοίκηση και το χωριό μεταφέρθηκε στην πιο εύφορη γη του Aη Στράτη.

Δυστυχώς, παλιότερα ο Άγιος Eυστράτιος ήταν γνωστός κυρίως ως τόπος εξορίας. Tο 1928 έφθασαν οι πρώτοι κρατούμενοι, διωκόμενοι για πολιτικά αλλά και για ποινικά αδικήματα. Kατά την περίοδο της Kατοχής, τους αποδεκάτισαν. Eπέζησαν εξήντα μονάχα, που τη νύχτα της 17ης Iουνίου του 1943 δραπέτευσαν και έζησαν σε πλινθόκτιστες καλύβες και σκηνές, στις κοιλάδες των ποταμών Tενεδιώτη και Παραδείση. Aνάμεσά τους οι Bάρναλης, Pίτσος, Θεοδωράκης, Kαρούζος. Σήμερα ο Άγιος Eυστράτιος αποκτά μόνο φίλους και οι επισκέπτες εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια για τις ομορφιές του νησιού.

Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την αλιεία και την κτηνοτροφία και λιγότερο με τη γεωργία. Ένα μεγάλο μέρος της γης του νησιού εξακολουθεί να ανήκει στις Mονές της Mεγίστης Λαύρας, του Διονυσίου, του Kαρακάλλου του Αγίου Όρους, που τη νοικιάζουν στους ντόπιους.
Tα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αναπτύσσεται ο τουρισμός, καθώς οι όμορφες και καθαρές παραλίες προσελκύουν τους ξένους, οι οποίοι βρίσκουν πάντα φρέσκα ψάρια και αστακούς, όπως και εξαιρετικής ποιότητας τυρί. Kαθώς δεν υπάρχουν αυτοκινητόδρομοι στο νησί, η πρόσβαση στις περισσότερες παραλίες όπως  στον Άγιο Aντώνιο, στο Tραγάρι, στο Λιδαριό, στα Γουρνιά, στην Παναγιά, στο Kαλάμι..., γίνεται με βάρκες.  Για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών, στο νησί υπάρχουν μικρές πανσιόν, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες και καφέ – μπαρ, ενώ, τακτική συγκοινωνία συνδέει το νησί με το Λαύριο, και καθημερινή με την Λήμνο.

Τετάρτη, 21 Απρίλιος 2010 07:36

Λήμνος

Η εδαφική περιφέρεια του Δήμου Μύρινας βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Λήμνου με μια ηφαιστειακής προέλευσης λοφοσειρά στο εσωτερικό τους. Τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα από τη Μύρινα και τα γύρω υψώματα δικαιολογούν την αρχαία ρήση: ΄΄Άθως σκιάζει νώτα λημνίας βωός΄΄, με προφανές νόημα σε όποιον παρατηρήσει το χάρτη του Αιγαίου Πελάγους. Μικρές χερσόνησοι δημιουργούν στο μεταξύ τους αμμουδερές παραλίες που ουσιαστικά αποτελούν κατάληξη κατηφορικών κοιλάδων.

 

Στη μεγαλύτερη από αυτές, βρίσκεται η πόλη της Μύρινας, πρωτεύουσα του Δήμου και του νησιού, η οποία σύμφωνα με το μύθο πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα που ήταν κόρη του βασιλιά της Ιωλκού Κρηθέα, γυναίκα του Θόαντα, του πρώτου βασιλιά του νησιού και μητέρα της Υψιπύλης. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της οι γυναίκες του νησιού παραμέλησαν τη λατρεία της Αφροδίτης και η θεά τις τιμώρησε με ανυπόφορη σωματική δυσοσμία. Οι σύζυγοί τους τότε, έφεραν παλλακίδες από τη Θράκη και οι γυναίκες τους για εκδίκηση σκότωσαν ολόκληρο τον ανδρικό πληθυσμό γκρεμίζοντας τον από το ακρωτήρι Πέτασος. Όταν ο θυμός της Αφροδίτης κόπασε, καταφθάνουν στο γυναικοκρατούμενο πλέον νησί οι Αργοναύτες με τον Ιάσονα οι οποίοι και φιλοξενούνται για πολύ καιρό, δημιουργώντας, όπως ήταν επόμενο, απογόνους. Απόγονοι του Ιάσονα και της Υψιπύλης, που έσμιξαν τότε, ήταν ο Εύηνος και ο Νεβρόφονος. Το θέμα της διαμονής των Αργοναυτών στη Λήμνο το πραγματεύτηκαν ο Αισχύλος στην τραγωδία του ΄΄Υψιπύλη΄΄, ο Αισχύλος στις ΄΄Λήμνιες΄΄ αλλά και ο Αριστοφάνης.

Την ιστορικότητα του τόπου πιστοποιούν και οι αρχαιολογικές έρευνες τόσο μέσα στην ίδια την πόλη, όσο και στην περιφέρειά της. Στα προϊστορικά χρόνια φαίνεται πως κατοικήθηκε κυρίως η περιοχή του Μετεωρολογικού Σταθμού και των Ρηχών Νερών. Βρέθηκαν εκεί λείψανα κατοικιών της Νεολιθικής εποχής και της πρώιμης εποχής του Χαλκού, καθώς και τμήματα ισχυρών οχυρώσεων της πρώιμης εποχής του Χαλκού. Πυρήνας της πόλης είναι το Κάστρο της, θεμελιωμένο σε μια λωρίδα γης που εισχωρεί στη θάλασσα. Το κάστρο αυτό φαίνεται πως το έχτισε ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ανδρόνικος Α’ ο Κομνηνός, γύρω στα τέλη του 12ου αιώνα. Πιο συγκεκριμένα χτίστηκε πάνω στα τμήματα μιας παλιότερης οχύρωσης, λείψανα της οποίας διακρίνονται και κάτω από τα νεότερα τείχη αλλά και στο εσωτερικό τους, κυρίως στο δυτικό τμήμα της χερσονήσου. Το στοιχείο όμως που καθιστά το κάστρο μοναδικό σε σχέση με δεκάδες άλλα, είναι τα ελάφια που ζουν εκεί και συνυπάρχουν με τους κατοίκους της γύρω περιοχής. Κάτω από το κάστρο βρίσκεται το λιμάνι της πόλης που αποτελεί αφετηρία της οικονομικής ζωής για ολόκληρο το νησί. Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο λιμάνια, το μικρό –βενετσιάνικο όπως φαίνεται-, είναι ιδιαίτερα γραφικό, με το πλακόστρωτό και τις ταβέρνες του, όπου σερβίρεται φρεσκότατο ψάρι από τις θάλασσες του βορείου Αιγαίου και το νεότερο που είναι επιβατικό και εμπορικό.

Από το λιμάνι ξεκινά ο δρόμος της αγοράς. Πλακόστρωτος με πολλά καταστήματα  διαφορετικών διαστάσεων, ύψους, χρωμάτων, τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Από τα μαγαζιά αυτά, μερικά από τα οποία αποτελούν πρατήρια σύγχρονων βιοτεχνιών του νησιού, οι επισκέπτες προμηθεύονται εξαιρετικής ποιότητας τοπικά προϊόντα. Κάποια από αυτά είναι το τυρί φέτα που έχει πήξει μέσα σε καλαθάκι πλεγμένο με βούρλα και το εξαιρετικής νοστιμιάς μελίπαστο το οποίο έχει λιαστεί στον ήλιο, το μέλι με το έντονο άρωμα του θυμαριού που φυτρώνει άφθονο στα υψώματα του νησιού, σύκα ξερά, πολλές φορές γεμισμένα με αμύγδαλα και πασπαλισμένα με σουσάμι, γλυκά του κουταλιού, χαλβάδες, λουκούμια, βενιζελικά, σαμσάδες, αμυγδαλωτά. Με το εξαιρετικής ποιότητας σκληρό σιτάρι που καλλιεργείται στο νησί ζυμώνονται εκλεκτά ζυμαρικά –τα φλομάρια- και ποικιλίες τραχανάδων. Στην αγορά θα βρείτε και τις περίφημες ποικιλίες των πολυβραβευμένων Λημνιακών κρασιών.

Κατά μήκος του Ρωμέικου γιαλού βρίσκονται τα εντυπωσιακά σπίτια της λημνιακής αριστοκρατίας, χτισμένα όλα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αντανακλούν την οικονομική υπεροχή των ιδιοκτητών τους και την ιδιαίτερη αισθητική που υιοθέτησαν ζώντας στα κοσμοπολίτικα κέντρα του 19ου αιώνα, δηλαδή στην Αλεξάνδρεια, στην Οδησσό, στην Τεργέστη. Ανάμεσα στα κτίρια αυτά είναι και το Αρχαιολογικό Μουσείο του νησιού όπου εκτίθενται τα ευρήματα από τις πολυάριθμες ανασκαφές της Αρχαιολογικής υπηρεσίας και της Ιταλικής Αρχαιολογικής σχολής στο νησί, καθώς και οι λιγοστές αρχαιότητες που πρόλαβαν να μεταφέρουν από τον τόπο τους οι Έλληνες της γειτονικής Ίμβρου. Στον Ρωμέικο γιαλό βρίσκεται και το Μητροπολιτικό Μέγαρο, άλλοτε κατοικία ενός πλούσιου αιγυπτιώτη. Σήμερα στεγάζει το Εκκλησιαστικό Μουσείο του νησιού. Λίγο πιο πέρα, στα ανατολικά του μητροπολιτικού μεγάρου είναι ο Μητροπολιτικός ναός της πόλης, ο μνημειακός ναός της Αγίας Τριάδας που συνδέθηκε με τα αποτροπιαστικά γεγονότα που ακολούθησαν τα ορλωφικά.

Προέκταση του Ρωμέικου γιαλού είναι η παραλία των Ρηχών Νερών. Πρόκειται για κολπίσκο με πεντακάθαρα νερά και αμμουδιά που εξακολουθεί μαζί με τον Τούρκικο γιαλό να αποτελεί τον αγαπημένο τόπο κολύμβησης Μυριναίων και επισκεπτών. Όσο για τα βράδια στη Μύρινα, οι ρυθμοί ανεβαίνουν, γίνονται έντονοι και οι μουσικές από τις καφετέριες και τα μπαράκια ξεσηκώνουν τους περαστικούς.
 
Τα τρία από τα τέσσερα χωριά που υπάγονται στο Δήμο Μύρινας, δηλαδή το Πλατύ, το Θάνος και ο Κάσπακας έχουν χτιστεί πάνω σε πλαγιές υψωμάτων που απέχουν γύρω στο χιλιόμετρο από τις ακτές. Ο φόβος των πειρατών, έκανε τότε τους ανθρώπους να μεταφέρουν τα σπίτια τους από τα παράλια, όπου ήταν χτισμένα παλιότερα, σε θέσεις περισσότερο ασφαλείς. Και στα τέσσερα όμως χωριά θα αναγνωρίσετε κοινά χαρακτηριστικά: στενά λιθόστρωτα σοκάκια, σπίτια πετρόχτιστα, τα περισσότερα με δύο ορόφους, σκαρφαλωμένα στις πλαγιές το ένα δίπλα στο άλλο, με ελάχιστο χώρο ανάμεσά τους.

Ο Κάσπακας, ένα από τα αρχαιότερα χωριά του νησιού, ιδρύθηκε από τον βυζαντινό ναύαρχο, Κάσπακα. Στην παραλία του χωριού στο σημείο όπου υψώνονται οι εντυπωσιακοί βράχοι δεσπόζει η εκκλησία του Αϊ-Γιάννη που προσελκύει πολύ κόσμο την ημέρα της πανηγύρεώς του στις 24 Ιουνίου.
Η αμμουδερή παραλία στο Πλατύ θεωρείται η πλέον κοσμική του νησιού προσελκύοντας πλήθος λουομένων, ενώ στα όρια του Δήμου βρίσκονται ακόμη οι παραλίες Θάνος, Αύλωνας, Αϊ Γιάννης , Καρβουνόλακκας και Νεβγάτης που προσφέρονται για θαλάσσια σπορ.

Το τελευταίο  χωριό  του Δήμου,  ο  Κορνός  είναι  ένα  παραδοσιακό,  αμφιθεατρικό  χωριό,  με εντυπωσιακά  σπίτια  Λημνιών  που έζησαν  στην Αίγυπτο. Ο Κορνός  αναφέρεται  για πρώτη  φορά με την ονομασία  Κορωνός σε  απογραφικά  πρακτικά  το  1361 που αφορούν ιδιοκτησίες της Μεγίστης Λαύρας. Στα χρόνια της Οθωμανικής κατάκτησης ο Κορνός αποτελούσε  Δήμο ενώ η ονομασία του προέρχεται από τη βρύση (κρουνό)  που υπάρχει καταμεσής του οικισμού καθώς και  στα άφθονα νερά του.

Στην περιφέρεια του χωριού, στους πρόποδες του Προφήτη  Ηλία, βρίσκονται τα  Θέρμα, η μοναδική ιαματική πηγή στη Λήμνο. Γνωστή από την αρχαιότητα,  βρίσκεται στο χείλος ενός μεγάλου γεωλογικού ρήγματος βάθους 1200μ, με  θερμοκρασία  42°  C  χειμώνα – καλοκαίρι.  Από  τα  πρώτα  χρόνια  της  τουρκοκρατίας στο νησί, είχαν χτιστεί στην περιοχή λουτρά και χαμάμ, ενώ  σήμερα  δίπλα  στα  απομεινάρια τους  υπάρχει  οργανωμένο  συγκρότημα  λουτρών.

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΔΡΟΥ

Η περιφέρεια του Δήμου Μούδρου καλύπτει όλη την ανατολική Λήμνο με δυτικό όριο τον ισθμό πλάτους 3,5 χλμ. που σχηματίζεται μεταξύ του κόλπου Μπουρνιά και Μούδρου. Στο Δήμο αυτό ανήκουν οι σημαντικότεροι αρχαιολογικοί  χώροι του νησιού, που αποτελούν και κάποιους από τους σημαντικότερους προϊστορικούς οικισμούς της Ελλάδας, η Πολιόχνη, τα Καβείρια, η Ηφαιστεία.

Η Πολιόχνη είναι ένας αρχαιολογικός χώρος της  ανατολική ακτή της Λήμνου στη Βρίσκονταν απέναντι από την περιοχή όπου αργότερα χτίστηκε η Τροία. Κατά την προϊστορική περίοδο, η  Πολιόχνη είχε εξελιχθεί σε αστικό οικισμό με 1.500 κατοίκους, με ορθογώνιες πέτρινες κατοικίες, προστατευτικό τείχος, πλατείες, πηγάδια, δρόμους, δημόσια κτίρια, τα οποία μαρτυρούν την ύπαρξη κοινωνικής οργάνωσης. Σημαντικότερα ευρήματα αποτελούν η Σιταποθήκη και το Βουλευτήριο, για το οποίο οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αποτελούσε χώρο συγκεντρώσεων, και πιθανόν, χώρο όπου λαμβάνονταν συλλογικές αποφάσεις.  
Τα Ηφαίστεια ήταν γιορτή προς τιμή του Ηφαίστου, θεού της φωτιάς, τον οποίο η μυθολογία φέρει να ζούσε στο νησί της Λήμνου, και συνδέονταν με την ανάπτυξη της μεταλλουργίας στην περιοχή.  Τα Καβείρια, αντίστοιχα, συνδέεται με την λατρεία χθόνιων θεοτήτων, των Κάβειρων,  παιδιών του Ηφαίστου.
Στην Καλλιόπη συναντάμε τη Χορταρόλιμνη που με την Αλυκή και την Ασπρόλιμνη, σχηματίζουν ένα σύμπλεγμα και αποτελούν το σημαντικότερο υγροβιότοπο της Λήμνου και ένα από τους σημαντικότερους της Ελλάδας (Natura 2000).
Στον κόλπο του Μπουρνιά, στη θέση όπου σήμερα υπάρχει η εκκλησία της  Ζωοδόχου Πηγής με το υπόγειο Άγιασμα και το άγαλμα της Μαρούλας, άλλοτε βρισκόταν μια ισχυρή βυζαντινή πολιτεία ο Κότσινας. Ελάχιστα ερείπια του φρουρίου σώζονται κοντά στο σημερινό λιμανάκι του Κότσινα. Το ομώνυμο κάστρο συνδέεται με την θρυλική  Μαρούλα, την ηρωική αρχοντοπούλα, που σε μια πολιορκία των Τούρκων, υπερασπίστηκε επιτυχώς την πόλη με το σπαθί του σκοτωμένου πατέρα της.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το απολιθωμένο δάσος που εκτείνεται στις κοινότητες Ρουσσοπουλίου, Ρωμανού, Βάρους, Μούδρου. Ανακαλύφθηκε από ειδική ερευνητική ομάδα του τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1994) και παρουσιάζει  ομοιότητες με αυτό της Λέσβου, με επί πλέον τα απολιθώματα από την ύπαρξη φοινικοδάσους!
Φτάνοντας στο Ν.Α. άκρο της Λήμνου που βρίσκονται τα χωριά Φισίνη, Σκανδάλη Αγία Σοφία, συναντάμε το ναό του Αγίου Σώζοντα να δεσπόζει στο ομώνυμο ακρωτήρι, που είναι και ο προστάτης άγιος του νησιού.

Ο Μούδρος αναπτύχθηκε γύρω από τον ομώνυμο κόλπο που αποτελεί ένα απ’ τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια της χώρας. Στην περιοχή υπάρχουν μια σειρά από παραλίες, με καλύτερες ίσως το Φαναράκι και τη Χάβουλη. Το 1912-13, το λιμάνι του Μούδρου αποτέλεσε το αγκυροβόλιο του ελληνικού στόλου ενώ κατά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο φιλοξένησε και τα συμμαχικά πλοία. Το φροντισμένο νεκροταφείο στον δρόμο προς το Ρουσσοπούλι μένει να θυμίζει την άτυχη εκστρατεία των Συμμάχων κατά της Καλλίπολης το 1915.

Ο Μούδρος είναι η έδρα του Δήμου και αποτελεί το εμπορικό κέντρο της ανατολικής Λήμνου. Στο χωριό δεσπόζει ο ναός της Ευαγγελίστριας ενώ αξιόλογη είναι και η βυζαντινή εκκλησία των Ταξιαρχών. Όμορφες εκκλησίες και πλατείες υπάρχουν επίσης στο Ρουσσοπούλι και τα Καμίνια.

Πηγαίνοντας βορειοανατολικά, περνά κανείς από το γραφικό Ρωμανού, άλλοτε χωριό λιθοξόων, γνωστό επίσης για την ωραία βρύση του και τις δύο εκκλησίες του. Στο όμορφο Ρεπανίδι ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι σκαλισμένες στο βράχο, γούρνες που χρησίμευαν για αποθήκευση κρασιού ή σιτηρών.

Στο Κοντοπούλι, από τα μεγαλύτερα χωριά του νησιού, ξεχωρίζουν η όμορφη πλατεία και οι εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Αναστασίας. Ανάμεσα στην Χορταρόλιμνη και την Αλυκή εκτείνεται η Καλλιόπη, χωριό γνωστό για τις ιπποδρομίες που λαμβάνουν χώρα στο πανηγύρι του Αγ. Γεωργίου.

Ανατολικά της Καλλιόπης βρίσκεται η απέραντη αμμουδιά του Κέρους. Η Παναγιά και η Πλάκα είναι τα τελευταία χωριά της βορειοανατολικής Λήμνου. Κοντά στο λιμανάκι της Πλάκας απλώνεται η ωραία παραλία του Αγίου Στεφάνου ενώ στο βόρειο άκρο του νησιού είναι χτισμένο το εξωκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους.

ΔΗΜΟΣ ΑΤΣΙΚΗΣ

Ο Δήμος Ατσικής καταλαμβάνει το κεντρικό και βόρειο κυρίως τμήμα της Λήμνου. Το έδαφός του είναι κατά το πλείστον πεδινό, ενώ το υπόλοιπο καλύπτεται από χαμηλούς λόφους. Παρόλο το χαμηλό υψόμετρο, το ανάγλυφο είναι ποικίλο, με δαιδαλώδεις πτυχώσεις και γυμνές πλαγιές, κατάφυτες όμως από αρωματικά βότανα. Τα δυτικά παράλια του Κόλπου Μπουρνιά και όλη η βόρεια παραλία του νησιού είναι περιοχές καλοκαιρινής δροσιάς. Τα μεσόγεια εδάφη με τα σταροχώραφα και τους αμπελώνες καθώς και οι χαμηλής κλίσης πλαγιές με τα βοσκοτόπια, αλλάζουν χρώματα μέσα στις εποχές, αναδεικνύοντας ένα υπέροχο, ήρεμο τοπίο.
Το μεγαλύτερο χωριό του Δήμου, η Ατσική, βρίσκεται στο κέντρο μεγάλης πεδιάδας. Εντύπωση προκαλεί ο ναός του Αγίου Γεωργίου με το μεγάλο πέτρινο καμπαναριό, έργο του αρχιτέκτονα και γλύπτη Ι. Φωτιάδη από την Τραπεζούντα. Τρία  χιλιόμετρα Βόρεια βρίσκεται ο οικισμός Προπούλι.

Κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία, γεγονός που καθιστά το Δήμο, πρώτο στο νησί σε αγροτική παραγωγή. Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί και άλλες δραστηριότητες, όπως το εμπόριο και ο τουρισμός. Αξιοσημείωτη είναι η ύπαρξη μικρών ή και μεγαλύτερων βιοτεχνικών μονάδων, που δραστηριοποιούνται κυρίως στη μεταποίηση της αγροτικής παραγωγής αλλά και στην παραγωγή τροφίμων γενικότερα. Τα παραδοσιακά προϊόντα που παράγονται είναι : Μέλι θυμαρίσιο, τυρί (καλαθάκι Λήμνου και φέτα), κρασιά ονομασίας προέλευσης, ούζο παραδοσιακό, ονομαστά γλυκά, αρτοσκευάσματα κ.α

Σε όλο το μήκος των βορείων ακτών της Λήμνου υπάρχουν αξιόλογες παραλίες. Κυριότερες απ’ αυτές είναι : Η παραλία του Μπουρνιά, τρία χιλιόμετρα βόρεια του Βάρους. Οργανωμένη και με μεγάλη αμμουδιά που συνεχίζει ανατολικά μέχρι τον Κότσινα. Οι παραλίες του Αγίου Ερμολάου και του Αγίου Παύλου, πέντε χιλιόμετρα βόρεια της Ατσικής. Η παραλία της Παπιάς βόρεια της Δάφνης, μικρή παραλία με εξαιρετική αμμουδιά και καθαρά νερά. Η μεγάλη και πανέμορφη παραλία του Γοματίου στο Κατάλακκο. Άλλες παραλίες : Κανισκάρι στο Βάρος, Άγία Ευθυμία και Φαρακλά στην Ατσική.

Το χωριό Αγ. Δημήτριος δημιουργήθηκε το 1922 από μικρασιάτες πρόσφυγες, που ήρθαν από το Ρεϊς Δερέ της Ερυθραίας και αποτελεί σήμερα το ταχύτερα αναπτυσσόμενο χωριό του Δήμου.

Κατά ορισμένους, το όνομα του χωριού Βάρος προέρχεται από τους πρώτους κατοίκους του που ήταν Βαρουσιώτες παραθεριστές. Όμως το τοπωνύμιο πρωτοαναφέρεται το 1415, ενώ η ονομασία Βαρούσι είναι μεταγενέστερη, τουρκογενής. Το πλήθος των σπιτιών του χωριού καθώς και η κατασκευή τους, μαρτυρεί ότι κάποτε υπήρξε πλούσιο και πολυπληθές. Σήμερα αποτελεί παραδοσιακό οικισμό και πολλά από τα κτίριά του έχουν ανακηρυχθεί διατηρητέα.

Το χωριό Δάφνης βρίσκεται στην κορυφή ενός μικρού λόφου, αποτελούμενο από έναν πυκνό οικισμό και πήρε το όνομά του μόλις το 1955. Στην περιοχή αυτή, υπήρχε το Μετόχι του Χάρακα, που ανήκε στη Μ. Λαύρα, και το οποίο λέγεται ότι ήταν το παλαιότερο στο νησί. Μάλιστα, υπάρχει η παράδοση ότι το είχε επισκεφθεί ο Άγιος  Αθανάσιος ο Αθωνίτης, ο ιδρυτής της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Υπάρχει μια λαγκαδιά με το όνομα του Αγίου, όπου ρέει μια πηγή. Λέγεται ότι το νερό της ανέβλυσε με θαυματουργό τρόπο όταν ο Άγιος δίψασε και με το ραβδί του τρύπησε το χώμα.

Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό Καρπάσι, αρχικά βρισκόταν στην πεδιάδα του αεροδρομίου, στη θέση Τροχαλόμαντρα. Οι επιδρομές των πειρατών όμως ανάγκασαν τους κατοίκους να μεταφερθούν στη σημερινή του θέση. Νοτίως του χωριού, στη θέση μητρόπολη, βρίσκεται το μόνο καλά σωζόμενο μοναστηριακό συγκρότημα της Λήμνου, αφιερωμένο σήμερα στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Το χωριό Κατάλακκο αρχικά βρισκόταν στην παραλία του Γοματίου, στη θέση Πύργος. Στο χώρο σήμερα σώζονται μόνο κάποια ερείπια που μαρτυρούν την ύπαρξη μικρού κάστρου. Ακόμα στην ίδια θέση βρέθηκαν και λείψανα προϊστορικής εγκατάστασης. Δυτικότερα, στην περιοχή «Παχιές Αμμουδιές» ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο μιας περιοχής που θυμίζει έρημο της Αφρικής.

Οι Σαρδές είναι κτισμένες πάνω σε οροπέδιο με υψόμετρο άνω των διακοσίων μέτρων, κάτι που τις καθιστά το πιο ορεινό χωριό της Λήμνου. Αποτελούν παραδοσιακό οικισμό, με κτίρια  αντιπροσωπευτικά δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής. Στην άκρη του οικισμού εντύπωση προκαλεί στον επισκέπτη ο ναός του Αγίου Δημητρίου. Πρόκειται για ναό εντυπωσιακής αρχιτεκτονικής, με περισσότερες αναφορές σε αστική αρχιτεκτονική, παρά στη συνήθη εκκλησιαστική μορφολογία.

ΔΗΜΟΣ ΝΕΑΣ ΚΟΥΤΑΛΗΣ

Ο Δήμος Νέας Κούταλης, καταλαμβάνει το νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού και είναι περιοχή καθαρά πεδινή. Κύρια καλλιέργεια στην περιοχή του Δήμου είναι τα σιτηρά και κατά δεύτερο λόγο, τα κτηνοτροφικά προϊόντα. Καλλιεργούνται επίσης αμπέλια και παράγεται κρασί ανώτερης ποιότητας. Αρκετά αναπτυγμένη στην περιοχή είναι επίσης και η μελισσουργία, καθώς και η αλιεία.   

Ο Κοντιάς, έδρα του Δήμου Νέας Κούταλης, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και ωραιότερα παραδοσιακά χωριά της Λήμνου. Πρόκειται για Προμεσαιωνικό οικισμό, χτισμένο σε γραφική τοποθεσία, ανάμεσα σε τρεις δεντροφυτεμένους λόφους με πεύκα και κυπαρίσσια. Σήμερα ο επισκέπτης περιπλανώμενος στον Κοντιά, μέσα από πλακόστρωτα δρομάκια, θα έχει την ευκαιρία να παρατηρήσει πλήθος εντυπωσιακών οικοδομημάτων. Εκτός όμως από τα υπέροχα αρχοντικά, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εκκλησιαστική αρχιτεκτονική. Ο Άγιος Δημήτριος χτίστηκε το 1867, ενώ η εκκλησία του Σωτήρος, είναι μεταγενέστερη, χτισμένη γύρω στο 1950. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που είναι χτισμένος τον 16ο αιώνα την εποχή των πειρατών, με τις  πολεμίστρες του να  σώζονται μέχρι σήμερα, και ο οποίος σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο με παλιές βυζαντινές εικόνες.

Εντύπωση ακόμη προκαλούν στον επισκέπτη οι παλιοί πέτρινοι ανεμόμυλοι που δεσπόζουν στην μία είσοδο του χωριού, όπως και η δροσιά που αφήνουν τα τεράστια πλατάνια στην άλλη, προδιαθέτοντας για ξεκούραση στη σκιά τους. Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψει κανείς να περάσει και από τις  παραλίες του Νεβγάτη και του Διαπορίου. Στον  Κοντιά  δημιουργήθηκε η μοναδική στον ελλαδικό  χώρο Πινακοθήκη  Σύγχρονης  Βαλκανικής Τέχνης, στην οποία  στεγάζονται  74 πίνακες Βαλκανίων  ζωγράφων,  οι οποίοι  αποκτήθηκαν  κατά τη διοργάνωση  δυο Βαλκανικών  συμποσίων  ζωγραφικής  που έγιναν στον Κοντιά τα έτη 1999 και 2001.

Δύο χιλιόμετρα περίπου από τον κεντρικό δρόμο, πάνω σε ένα μικρό, καταπράσινο λόφο, απ' όπου φαίνονται όλα τα γύρω χωριά και ο κόλπος του Μούδρου, είναι χτισμένο το χωριό Αγκαρυώνες. Το παλαιότερο όνομά του ήταν 'Καρυώνες'. Ίσως γιατί στην περιοχή φύτρωναν πολλές καρυδιές τις οποίες κατέστρεψαν οι Τούρκοι και τις αντικατέστησαν αργότερα με αμυγδαλιές.
Το χωριό Καλλιθέα, πρωτοχτίστηκε στην ακτή του κόλπου του Μούδρου. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Σαρπί και μετονομάστηκε το 1955.  Στην Καλλιθέα το 1868 λειτούργησε για πρώτη φορά Δημοτικό Σχολείο και είναι από τα πρώτα ελληνικά σχολεία που λειτουργούν επίσημα στο νησί. Ακόμη,  ιδιαίτερης αξίας είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που είναι χτισμένη από το 1868, καθώς και τα πολλά γραφικά εξωκλήσια της περιοχής.  Ιδιαίτερα όμορφη και καθαρή είναι και η παραλία της Σαρπιόσκαλας. Το Λιβαδοχώρι που πήρε το όνομά του από τη μεγάλη πεδιάδα (λιβάδι) που το περιβάλλει βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Το χωριό αυτό αναφέρεται ως οικισμός της Λήμνου - και μάλιστα από τους πιο σημαντικούς - από το 1355. Το αρχικό του όνομα ήταν Κεφαλοχώρι γιατί ήταν από τα μεγαλύτερα χωριά του νησιού.

Η Νέα  Κούταλη  είναι  χωριό  χτισμένο από  πρόσφυγες  του  νησιού  Κούταλη  της Προποντίδας,  με  μεγάλα ωραία  σπίτια, καλή  ρυμοτομία  και  όμορφο πευκοδάσος. Είναι  δίπλα  στη  θάλασσα  αλλά  δεν  προσφέρεται  για μπάνιο. Εδώ καλλιεργούνται μύδια, έχει εργαστήριο καθαρισμού σφουγγαριών και βιοτεχνία με αλίπαστα. Είναι το χωριό του φημισμένου παλαιστή Παναγή Κουταλιανού, ενός ναυτικού με φοβερή φυσική δύναμη που λέγεται ότι πάλεψε και σκότωσε μια τίγρη, το δέρμα της οποίας  φορούσε σε κάθε αγώνα. Οι φωτογραφίες του κοσμούν τα καφενεία του χωριού. Στη Νέα Κούταλη   οι πρόσφυγες του 1922 ασχολήθηκαν  σχεδόν αποκλειστικά με την σπογγαλιεία και την επεξεργασία  σφουγγαριών. Στο Μουσείο Ναυτικής  Παράδοσης και  Σπογγαλιείας  Νέας  Κούταλης  παρουσιάζεται  η ναυτική  ζωή των Κουταλιανών  πριν από τον ξεριζωμό τους από την Προποντίδα,  η σπογγαλιεία  και η επεξεργασία  των σφουγγαριών και εκτίθεται η αρχαιολογική συλλογή της Νέας Κούταλης, η οποία  αποτελείται  από αντικείμενα που περισυνέλεξαν οι σφουγγαράδες από τα βάθη της θάλασσας.  

Το χωριό του Παλαιού Πεδινού, είναι ένα από τα πολύ παλιά χωριά της Λήμνου. Όμως το χωριό αυτό κατοικείται έως το 1968 και αυτό γιατί τότε χτυπήθηκε από ένα δυνατό σεισμό, ο οποίος και το κατέστρεψε με αποτέλεσμα οι κάτοικοί του να το εγκαταλείψουν. Έτσι ξαναχτίστηκε 1500 μέτρα περίπου βορειότερα δίπλα στο προσφυγικό χωριό τη Νέα Κούταλη. Με την μεταφορά  του οικισμού αλλάζει και η ονομασία του και γίνεται Πεδινό γιατί βρίσκεται σε πεδιάδα.

Το Πορτιανού είναι ένα από τα ωραιότερα χωριά της Λήμνου, με πλούσια ιστορική, καλλιτεχνική και λαογραφική παράδοση. Από παλιά είχε καταστεί πόλος έλξης με την αξιόλογη εμπορική του κίνηση, τα περίφημα αρχοντικά του και τους φιλόξενους κατοίκους του. Στο Πορτιανού ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφθεί το Λαογραφικό Μουσείο που είναι πλούσιο σε λαϊκά εκθέματα. Ιδιαίτερου κάλλους είναι και το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου του Πορτιανού που κτίστηκε το 1870.

Τα Τσιμάνδρια είναι το χωριό των κεχαγιάδων. Σύμφωνα με μια εκδοχή, το χωριό πήρε το όνομά του από τις μάντρες του αυτοκράτορα  Ιωάννη Τσιμισκή που υπήρχαν στην περιοχή (Τσιμισκή Μανδριά - Τσιμάνδρια). Σήμερα τα Τσιμάνδρια είναι ένα χωριό με πλούσια κτηνοτροφία, όπου το καλοκαίρι το επισκέπτονται πολύ ξένοι για να απολαύσουν τις νοστιμιές από ντόπια φρέσκα κρέατα και άλλα τοπικά προϊόντα όπως τυριά, κρασιά και να διασκεδάσουν με τους παραδοσιακούς χορούς όπως το πάτημα, το μπάλο, χορεύοντας με τους κεχαγιάδες της Λήμνου.

Τρίτη, 20 Απρίλιος 2010 14:34

Λέσβος

Λέσβος. Το νησί της αρμονίας και της ομορφιάς. Ένας βράχος ριζωμένος στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Ένα  πανέμορφο τοπίο, ασημοπράσινο, φτιαγμένο από το πεύκο, την ελιά και την βελανιδιά, που εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος από το έδαφός της. Είναι η Λέσβος των 1630 τ. χλμ.  και των δύο αδελφών κόλπων που καθορίζουν το μοναδικό σχήμα της σε όλο το Αιγαίο.

Βρίσκεται αντίκρυ στην Μικρά Ασία και είναι τοποθετημένη θα  λέγαμε στην είσοδο του Αδραμυττινού κόλπου, βόρεια της Χίου. Το μήκος του νησιού είναι 70 χιλιόμετρα,  το πλάτος 45, ενώ η ακτή ξετυλίγεται σε 320 χιλιόμετρα. Είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί στην Ελλάδα μετά την Κρήτη και την Εύβοια, με πληθυσμό περί τους 100.000 κατοίκους και με πρωτεύουσα τη Μυτιλήνη. Επίσης, η απόστασή του από τον Πειραιά υπολογίζεται περίπου στα 180 μίλια.

Η Λέσβος προσφέρεται για όμορφες  διακοπές και  ήρεμες περιηγήσεις, αφού συνδυάζει την φύση με τον πολιτισμό, την γαστρονομία με την ήρεμη διασκέδαση, τις καταπληκτικές παραλίες με τις οικογενειακές εγκαταστάσεις φιλοξενίας! 

Η  παράδοση, ο  πολιτισμός, η  ιστορία, οι τέχνες και η πνευματικότητα είναι τα χαρακτηριστικά που κυριαρχούν σ’ αυτή την όμορφη γωνιά του Αιγαίου, τη Λέσβο. Όλα αυτά ανάμεσα σ’ ένα φυσικό περιβάλλον άγριας ανεμελιάς, γεμάτο χρώματα, μυρωδιές, ήχους. Κι ο ήλιος που λάμπει περισσότερο εδώ από  οπουδήποτε αλλού, αναζωογονεί  λούζοντας τις χρυσές  αμμουδιές και τα γαλανά κρυστάλλινα νερά.

Ένας απλός περίπατος, στους πλακόστρωτους δρόμους και τα μονοπάτια του νησιού που αντηχούν θρύλους και ιστορίες, είναι μια μοναδική εμπειρία. Μέσα από μέρη αρχαίας λατρείας όπου αισθάνεσαι ότι οι θεότητες ακόμη ζουν, κι όπου συλλέγεις γεύσεις με ίχνη μυστηρίου κι Ανατολής.

Μοναδικά είναι τα αξιοθέατα του νησιού, και τα πολλά και  άκρως ενδιαφέροντα μουσεία του, τα μοναστήρια και οι εκκλησίες του, τα διάσπαρτα κάστρα από τις εποχές των μεγάλων κατακτητών, οι πόλεις και τα χωριά που διατηρούν την πλούσια αρχιτεκτονική τους κληρονομιά, που σίγουρα θα αφήσουν στον επισκέπτη μια ανεπανάληπτη εικόνα!

Προσκύνημα… στη Λέσβο

Τη Λέσβο κοσμούν εκκλησίες, μοναστήρια και προσκυνήματα, όλα με την δική τους ιστορία. Η φήμη τους εξαπλώθηκε μακριά κι άνθρωποι απ’ όλες τις γωνιές του κόσμου έχουν έρθει για προσκύνημα στο νησί. Τα πιο γνωστά προσκυνήματα της Λέσβου είναι:
Στην Παναγία της Αγιάσου, ένα από τα πιο σημαντικά εκκλησιαστικά  μνημεία της Ελλάδας, καθώς χρονολογείται από τη Βυζαντινή περίοδο. Ωστόσο, και η εικόνα της Παναγίας που κρατάει τον Χριστό (Βρεφοκρατούσα), είναι μνημειώδης, καθώς δημιουργήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά με μαστίχα και κερί και μεταφέρθηκε από την Ιερουσαλήμ στην Αγιάσο, από τον καλόγερο Αγάθωνα τον Εφέσιο, το 803 μ.Χ.

Η Μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ στον Μανταμάδο. Το προσκύνημα οφείλει την αίγλη του στη θαυματουργή ανάγλυφη εικόνα του Αγίου, μία από τις ελάχιστες ανάγλυφες εικόνες σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο.
Ο θρύλος τη θέλει πλασμένη από χώμα και αίμα. Πριν πολλούς αιώνες, η μονή δέχθηκε  επιδρομή σαρακηνών πειρατών, οι οποίοι κατέσφαξαν τους μοναχούς, με εξαίρεση έναν νέο καλόγερο, ο οποίος πρόλαβε να κρυφτεί στην οροφή της εκκλησιάς. Από κει είδε τη μορφή του Αρχάγγελου να φτερουγίζει πάνω από τα πτώματα των μοναχών μετά το μακελιό και παίρνοντας χώμα και αίμα, έφτιαξε τη μορφή του.
Από τότε είναι προστάτης του νησιού. Η εκκλησία γιορτάζει την Κυριακή των Μυροφόρων, με μεγάλο θρησκευτικό και εμπορικό πανηγύρι συνοδευόμενο με ζωοθυσία και κατόπιν παρασκευή του παραδοσιακού φαγητού "κισκέτς".

Η  Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ, η οποία, μέσα από τα όνειρα ενός πιστού, αποκαλύφθηκε η κρυφή ιστορία του Μοναστηριού του Καρυώνα, που βρίσκεται ανάμεσα στους ελαιώνες της Θερμής. Τα κόκαλά του βρέθηκαν στον τόπο που υπέδειξε, καθώς και τα κόκαλα του Διακόνου Νικολάου και της μικρής Ειρήνης που έγιναν μάρτυρες μαζί μ’ εκείνον στα χέρια των Τούρκων το 1463.
Σήμερα το μοναστήρι που ανακατασκευάστηκε στη μνήμη των Άγιων Μαρτύρων, Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, έχει αναπτυχθεί σε  μία μεγάλης έκτασης μοναστική κοινότητα.

Οποιοσδήποτε ταξιδεύει στο νησί πρέπει επίσης να επισκεφτεί τις Ιερές Μονές Υψηλού στο Σίγρι και Λειμώνος στην Καλλονή, στις οποίες βρίσκονται μουσεία που στεγάζουν σπάνιους ιστορικούς και θρησκευτικούς θησαυρούς. Επίσης αξιοσημείωτα είναι τα μοναστήρια της Παναγίας της Μυρτιδιώτισας,  της Περιβολής, του Πυθαρίου και του Δαμανδρίου που βρίσκονται στις περιοχές της Καλλονής, της Άντισσας, της Ερεσού και του Πολιχνίτου, αντίστοιχα.

Τέλος, αξιόλογες επίσης είναι, οι  εκκλησίες του Αγίου Θεράποντα στη Μυτιλήνη και της μητρόπολής της, του Αγίου Αθανασίου, οι οποίες αποτελούν μικρά θαύματα αρχιτεκτονικής.

Φύση- Περιβάλλον

Το γλυκό και εύκρατο κλίμα του νησιού, το πλούσιο έδαφος και τα άφθονα νερά του, δημιούργησαν την καταπράσινη Λέσβο που απολαμβάνει ο επισκέπτης σήμερα. Ο καστανιώνας, οι κερασιές και οι μηλιές στην Αγιάσο, το δάσος βελανιδιάς στη Δυτική Λέσβο, οι απέραντοι ελαιώνες, τα δάση από πεύκα και τα χιλιάδες είδη φυτών και δένδρων, συνθέτουν τοπία μαγευτικά. Ακόμη εδώ μπορεί κανείς να βρει το Ροδόδενδρο (Rhododendron luteum), μοναδικό στην Ελλάδα, ενώ συναντώνται επίσης πολλές σπάνιες ορχιδέες..

Στις πλαγιές των βουνών υπάρχουν καταπληκτικές περιπατητικές διαδρομές, αλλά και ιδανικές διαδρομές για mountain bike και enduro. Σε διάφορα σημεία του ορεινού συγκροτήματος του νησιού υπάρχουν χείμαρροι που ρέουν προς μικρές ή μεγάλες πεδινές εκτάσεις. Ένα πλήθος ακρωτήρια σχηματίζονται στην περιμετρική έκταση του νησιού που παρουσιάζει, με τις μικρές και μεγάλες κολπώσεις του, μια ιδιαίτερη εικόνα μέσα στο ανατολικό Αρχιπέλαγος.

Το νησί της Λέσβου έχει ένα μοναδικό οικοσύστημα που κανείς σπάνια συναντάει στα νησιά. Τα “οικο –τουριστικά”  μονοπάτια» οδηγούν τον ταξιδιώτη σε μία πορεία ανακάλυψης μέσα στη μοναδικότητα του Λεσβιακού τοπίου. Ένας οδοιπόρος μπορεί να ακολουθήσει οποιοδήποτε από τα μονοπάτια που ξεκινούν από τη γραφική κωμόπολη της Αγιάσου, διασχίζουν το βουνό του Ολύμπου και καταλήγουν στη νότια πλευρά του νησιού, στο Πλωμάρι ή στην παραλία των Βατερών.

Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν οι "οικο-τουριστικές" διαδρομές στις περιοχές των Δήμων Ευεργέτουλα και Πέτρας. Κατά μήκος των διαδρομών αυτών, συναντάει κανείς γραφικά χωριά στα οποία μπορεί να ξαποστάσει, σημεία όπου η θέα κόβει την ανάσα, καφενεδάκια και ξωκλήσια, δροσιστικές πηγές και μία πλούσια αφθονία από σπάνια φυτά κι άγρια λουλούδια.

Στους κόλπους της Γέρας και της Καλλονής, φιλοξενούνται δύο μοναδικοί υδροβιότοποι, - προστατευόμενοι από το Νatura 2000 -ζωτικοί για την διατήρηση της βιοποικιλότητας του νησιού, που ξεχωρίζει από ολόκληρη την Ευρώπη. Πολλά σπάνια είδη πουλιών συγκεντρώνονται σ’ αυτές τις περιοχές και αποτελούν το αντικείμενο παρακολούθησης πουλιών (bird-watching) κυρίως την άνοιξη και το φθινόπωρο.

Άλλοι αξιοσημείωτοι υδροβιότοποι που αποτελούν καταφύγιο σ’ ένα σημαντικό αριθμό σπάνιων πουλιών είναι η περιοχή στον Αλμυροπόταμο - το ποτάμι των Βατερών- καθώς και στη Σκάλας Ερεσού.

Η φύση ίσως πουθενά αλλού στον κόσμο δε στάθηκε τόσο γενναιόδωρη όσο στη Λέσβο. Απόδειξη οι διάσπαρτες ιαματικές πηγές της στον Κόλπο Γέρας, στον Πολυχνίτο, στο Λισβόρι, στη Θερμή, στην Εφταλού, κ.α., με τις αποτελεσματικές θεραπευτικές τους ιδιότητες. Οι πηγές είναι η απόδειξη της έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας της περιοχής. Φημισμένες από τα βάθη των αιώνων, ελκύουν μεγάλο αριθμό επισκεπτών στο νησί, λόγω των πολύτιμων και πλούσιων σε διοξείδιο του άνθρακα, χλώριο, θείο, και  ραδιούχων στοιχείων  και  την κατάταξη σε θερμοκρασίες και μονάδες δραστηριότητας του ραδίου.

Διαδρομές της λάβας…Απολιθωμένα

Είκοσι εκατομμύρια χρόνια πριν μία πλούσια βλάστηση με τεράστια αιωνόβια δένδρα, των οποίων η διάμετρος του κορμού έφθαναν τα 8,5 μ, κάλυπταν όλη την περιοχή της δυτικής Λέσβου. Ωστόσο η έντονη  ηφαιστειακή δραστηριότητα του όρους Όρδυμνος, οδήγησε στην απογύμνωση της περιοχής και στην απολίθωση της τοπικής χλωρίδας.

Σήμερα το φαινόμενο αυτό – στο τρίγωνο Άντισσας, Σιγρίου, Ερεσού - είναι επιβλητικό, κυρίως λόγω του χρωματισμού των απολιθωμάτων. Καμία περιγραφή και κανένα άλλο μέσο εκτός από μία επιτόπια επίσκεψη, δεν μπορεί να αποκαλύψει επαρκώς το πραγματικό θαύμα, την ομορφιά και την περίεργη έλξη που το Απολιθωμένο Δάσος προκαλεί στον επισκέπτη, ο οποίος θα παρατηρήσει τα περισσότερα απολιθωμένα δένδρα με τις ρίζες τους, στην ίδια ακριβώς θέση που βρισκόταν πριν απολιθωθούν! Υπάρχει επίσης  ένα υποβρύχιο τμήμα του στο Σίγρι. Το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου είναι μέλος του Παγκόσμιου Δικτύου Γεωπάρκων της UNESCO.

Στην ίδια περιοχή, βρίσκεται και το περίφημο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Σιγρίου με πληθώρα εκθεμάτων ( κορμοί, φύλλα, βλαστοί κλπ). Εκεί δε γίνονται  multimedia παρουσιάσεις και ενημέρωση γύρω από τη γεωλογική ιστορία του Αιγαίου, εκδηλώσεις, έκθεση αγροτουρισμού κ.α.

Όμως, πέρα από τα απολιθωμένα, μπορεί κανείς να θαυμάσει τη βραχώδη ομορφιά του τοπίου. Είναι η έλξη μίας ταχύτατα διαβρωμένης και αποξηραμένης  γης – κάποτε καλυμμένης από ένα πυκνό, τροπικό δάσος- αποκαλύπτοντας έτσι, ακόμη ένα άλλο πρόσωπο της Λέσβου με τους  δικούς  του  ετήσιους "προσκυνητές".

Επίσης, πρόσφατα ανακαλύφθηκαν και τα παλαιοντολογικά απολιθώματα στην περιοχή Βρίσας του Δήμου Πολυχνίτου , με σπουδαιότερα ευρήματα σιαγώνες και οστά σπανιότατου είδους υπερμεγεθών πιθήκων, χαυλιόδοντες ελεφάντων, μικρά τεμάχια του σώματος γιγάντιας χελώνας, της οποίας ομοίωμα εκτίθεται στο Μουσείο - Συλλογή της Βρίσας κ.α.

Γαστρονομία…προϊόντα

Όποιος ταξιδεύει στη Λέσβο διακατέχεται από μία έντονη αίσθηση ότι πρόκειται για ένα νησί που ξεχωρίζει για τη διατήρηση του παραδοσιακού του χαρακτήρα. Οι κάτοικοι παραμένουν σε μεγάλο βαθμό πιστοί στα παραδοσιακά δεδομένα διατροφής και είναι έντονη η προτίμησή τους για τα σπιτικά,  γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Τα προϊόντα του νησιού αποτελούν τα βασικά συστατικά της Μεσογειακής κουζίνας, της οποίας ο ρόλος είναι υψίστης σημασίας για την υγιεινή διατροφή.

Η παραγωγή ούζου, η καλλιέργεια της ελιάς και το εξαιρετικό ελαιόλαδο, τα ζωικά και θαλασσινά προϊόντα, αποτελούν για τους κατοίκους του νησιού, ένα μέρος της τοπικής τους παράδοσης. Άλλα εξαιρετικής ποιότητος προϊόντα που επίσης παράγονται στο νησί, είναι τα παραδοσιακά γλυκά, ζυμαρικά, κρασί, μέλι, σάλτσες, μαρμελάδες, αρτοσκευάσματα κ.α., των γυναικείων συνεταιρισμών της Λέσβου.  Ο επισκέπτης της Λέσβου εδώ θα απολαύσει καταπληκτικούς μεζέδες με βάση τα προϊόντα αυτά και όχι μόνο! Λαδοτύρι σαγανάκι, γκιουζλεμέδες, κρεμμυδοντολμάδες, κολοκυθολούλουδα γεμιστά, παστή σαρδέλα Καλλονής, συνοδεία  πάντοτε του ντόπιου ούζου που φτιάχνει το κέφι, και πολλές άλλες παραδοσιακές συνταγές….

Η Πρωτεύουσα.. Μυτιλήνη

Μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ελλάδας με ιστορία που αρχίζει από το 3000 π.Χ. Πήρε το όνομά της από τη μια κόρη του Μάκαρος, του μυθικού βασιλιά του νησιού. Η σημερινή της μορφή, προήλθε από τη συνένωσή της με τις γραφικές κοινότητες Λουτρών, Ταξιαρχών, Παναγιούδας, Μόριας, Αλυφαντών, Αφάλωνα, Παμφίλων και Αγίας Μαρίνας, κατάφυτες από ελαιώνες και με υπέροχη θέα προς τη θάλασσα.
Είναι έδρα της Περιφέρειας Β. Αιγαίου και της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κόσμημα της πόλης αποτελεί το Βυζαντινό Κάστρο του Ιουστινιανού, το οποίο είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Μεσογείου, και αποτελεί ζωντανό κύτταρο της πόλης, αφού κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού γίνονται σ’ αυτό, ενδιαφέρουσες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Τη Μυτιλήνη κοσμούν επίσης οι εκκλησίες της Μητροπόλεως (17αι.), ο Άγιος Θεράπων με την επιβλητική του αρχιτεκτονική και η εκκλησία των θαυματουργών Ταξιαρχών στην ομώνυμη περιοχή. Αξίζει να θαυμάσετε το Αρχαίο Θέατρο, το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο, τα αρχοντικά της,  μοναδικά δείγματα αρχιτεκτονικής τέχνης, το άγαλμα της Ελευθερίας κ.α.
Πολλά και σπουδαία είναι επίσης τα μουσεία της πόλης:

Το παλιό και το νέο Aρχαιολογικό Mουσείο Mυτιλήνης. Εκτίθενται ψηφιδωτά δάπεδα και τοιχογραφίες από τις πολυτελείς επαύλεις, που αποκαλύπτονται στον λόφο της Αγ. Κυριακής, και είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες της σημαντικής οικονομικής άνθησης στη Μυτιλήνη από τον 2ο αιώνα π.Χ. και εξής, γλυπτά Eλληνιστικών και Pωμαϊκών χρόνων, με επιτύμβια ανάγλυφα, αγάλματα και πορτραίτα σημαντικών προσώπων της εποχής.

Το Μουσείο του Θεόφιλου βρίσκεται στο προάστιο Βαρειά. Στεγάζει ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ. Το μουσείο ανεγέρθηκε με έξοδα του Μυτιληνιού, φημισμένου καλλιτεχνικού εκδότη στο Παρίσι, Στρατή Ελευθεριάδη (TERIADE). Το 1965 ο TERIADE το δώρισε στο Δήμο της Μυτιλήνης μαζί με 86 πίνακες του Θεόφιλου, από την ιδιωτική του συλλογή, και από τότε λειτουργεί ως Δημοτικό Μουσείο.

Το Μουσείο-Βιβλιοθήκη Στρατή Ελευθεριάδη - Teriade, με έδρα τη Βαρειά της Μυτιλήνης, φιλοξενεί το σύνολο του εκδοτικού έργου του Teriade, αποτέλεσμα της συνεργασία και φιλίας του με τους κυριότερους εκφραστές της μοντέρνας τέχνης του 20ου αιώνα. Μοναδικό στο είδος του, περιέχει αντίτυπα από το περιοδικό "VERVE".

Επίσης, τα "Μεγάλα Βιβλία", τα οποία θεωρούνται πρωτότυπα έργα τέχνης, υπογεγραμμένα από τους ίδιους τους καλλιτέχνες, Beaudin, Bonnard, Chagall, Giacometti, Gris, Gromaire, Laurens, Le Corbusier, Leger, Matisse, Miro, Picasso, Rouault, Vilon. Εκτίθεται επίσης η συλλογή του Σ. Ελευθεριάδη - Teriade από πίνακες Ελλήνων καλλιτεχνών όπως Θεόφιλου,Τσαρούχη, Κανέλλη, Ρόρρη και άλλων.

Ζωντανή και μεγάλη πόλη, με έντονη νυχτερινή ζωή, η Μυτιλήνη προσφέρει όλων των ειδών ανέσεις και απολαύσεις στους επισκέπτες. Οργανωμένη πλαζ στη πόλη είναι η πλαζ “Τσαμάκια”, ενώ αξίζει να απολαύσετε ένα θερμό μπάνιο στις ιαματικές πηγές "Θέρμα" 8 χιλ. έξω από την πόλη. Στα πολλά γραφικά της ψαρολίμανα, θ’ ανακαλύψετε περίφημους νησιώτικους μεζέδες, με το άρωμα του τοπικού ελαιόλαδου και με την απαραίτητη συνοδεία του ούζου Μυτιλήνης.

Ανατολική Λέσβος

Προχωρώντας από τη βόρεια έξοδο της Μυτιλήνης, θα συναντήσετε το γραφικό ψαροχώρι Παναγιούδα και στη συνέχεια τη Θερμή. Χωριό με πλακόστρωτα δρομάκια και το μεγάλο επιβλητικό σχολείο κτισμένο στα 1931, με τα καφενεία και τη στοά από την αιωνόβια πασχαλιά που σκεπάζει την αγορά. Εδώ αξίζει να επισκεφθείτε την Παναγία την Τρουλωτή. O προϊστορικός οικισμός της Θερμής – η πρώτη πόλη της Μεσογείου - ηλικίας περίπου 5.000 χρόνων, πρωτοανασκάφηκε μεταξύ των ετών 1930-1933 από την Αγγλίδα αρχαιολόγο Γουίνιφρεντ Λαμπ. Στη συνέχεια και από το 2005 η Κ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων ασχολήθηκε με την αποκάλυψή του. Στις ανασκαφές που ακολούθησαν βρέθηκαν 5 προϊστορικοί οικισμοί της πρώιμης Xαλκοκρατίας (2800 - 2400 π.Χ.) και δύο της ύστερης Xαλκοκρατίας (1600 -1200 π.X.) που είναι κτισμένοι ο ένας πάνω από τον άλλο.

Σ’ αυτή τη περιοχή σκαρφαλωμένο στον καταπράσινο λόφο των Καρυών, βρίσκεται το μοναστήρι του θαυματουργού Αγίου Ραφαήλ, που το επισκέπτονται προσκυνητές από όλο τον κόσμο.  Στη παραλία της Θερμής επίσης υπάρχουν τα ιαματικά λουτρά, και η όμορφη παραλία “Kανόνι”.

Φεύγοντας από τη Θερμή, συνεχίζοντας μέσα από τους ελαιώνες και με θέα τα μικρασιατικά παράλια, συναντάτε τα Mυστεγνά, τη Σκάλα Mυστεγνών με το γραφικό ψαρολίμανο, τις Nέες Kυδωνίες και τη Σκάλα τους με το χαρακτηριστικό βράχο. Στη περιοχή εξορύσσεται η περίφημη πέτρα Μυστεγνών, η χαρακτηριστικότερη οικοδομική πέτρα της Λέσβου με αποχρώσεις ροζ, καστανές ή υποκύανες και πολύ καλές ιδιότητες.

Βορειότερα θα συναντήσετε τον Μανταμάδο, τον πιο αξιόλογο αρχιτεκτονικά οικισμό της Ανατολικής Λέσβου, ξακουστό για το ναό του Θαυματουργού Ταξιάρχη και την ομώνυμη Μονή, όπου φυλάσσονται σημαντικά κειμήλια, όπως ο Αρχιερατικός Σάκκος του Oικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’. Γνωστά είναι και τα περίφημα κεραμικά του Μανταμάδου. Σήμερα δε, λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο, ανακαινισμένο ελαιοτριβείο του 19ου αιώνα, εξαιρετικό δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής όπου ετήσια πραγματοποιείται η καθιερωμένη πλέον έκθεση κεραμικής.

Δυτική Λέσβος

Στη Δυτική πλευρά του νησιού θα συναντήσετε τη Βατούσα, έναν από τους καλύτερα διατηρημένους οικισμούς και την Άντισσα, χτισμένη σε ένα μικρό δάσος σε υψόμετρο 300μ. με το επίνειό της, το Γαβαθά.

Ανάμεσα στη Βατούσα και την Άντισσα βρίσκεται η Μονή Περιβολής, με τις ωραίες τοιχογραφίες και τα κρυστάλλινα νερά της. Στην κορυφή του όρους Όρδυμνος, “αναπαύεται”  η Μονή Υψηλού που διατηρεί αξιόλογο μουσείο με ιερά κειμήλια, ενώ κοντά στην Ερεσό, βρίσκεται η μονή Πιθαρίου.

Λίγο μακρύτερα από τη Βατούσα βρίσκονται τα Χίδηρα με το μοναδικό στο είδος του ψηφιακό μουσείο έργων ζωγραφικής του μεγάλου Λέσβιου καλλιτέχνη Γ. Ιακωβίδη.

Ο Μεσότοπος, με το επίνειό του το Ταβάρι, και τις παρθένες αμμουδιές του Χρούσου και του Ποδαρά, είναι μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε.

Στο δυτικότερο σημείο της Λέσβου, υπάρχει το γραφικό ψαροχώρι Σίγρι, με το μικρό κάστρο του. Εδώ βρίσκεται και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Απολιθωμένου Δάσους, το οποίο εκτείνεται στο τρίγωνο Σιγρίου - Ερεσού – Άντισσας, διατηρητέο μνημείο της φύσης παγκοσμίου ακτινοβολίας.

Στη περιοχή, αξίζει να επισκεφθείτε την Ερεσό, κωμόπολη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πνευματική της παράδοση και τα αρχαιολογικά της ευρήματα. Σε απόσταση 4χλμ., η Σκάλα Ερεσού, με την απέραντη αμμώδη ακρογιαλιά και την αξιόλογη τουριστική υποδομή της, αποτελεί ιδανικό τόπο διακοπών.

Βόρεια Λέσβος

Ανεβαίνοντας βορειότερα, θα αντικρίσετε από ψηλά την Πέτρα, με τον θεόρατο βράχο της, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται γαντζωμένος, ο ναός της Παναγιάς της Γλυκοφιλούσας με τα 114 λαξευμένα σκαλιά. Στη Πέτρα αξίζει να επισκεφθείτε, το ΄΄σπίτι της Βαρελτζίδαινας΄΄. H παραλία της Πέτρας καθώς και της Ανάξου λίγο μακρύτερα, είναι από τις ωραιότερες του νησιού, πόλος έλξης πολλών τουριστών. Στις παραλίες αυτές θα βρείτε καλές ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, γραφικές ταβερνούλες και αρκετά καφέ -μπαρ.

Συνεχίζοντας φθάνετε στον γραφικότατο Μόλυβο ή Μήθυμνα,  το τουριστικότερο θέρετρο του νησιού, την μεσαιωνική αυτή πόλη με το “αγέρωχο” κάστρο της, που είναι  η ιστορική συνέχεια της αρχαίας Μήθυμνας.  Στη παραλία του Mολύβου βρίσκεται το παλιό ελαιοτριβείο που μετατράπηκε σε ξενοδοχείο, στο κέντρο του χωριού το σπίτι του Aργύρη Eφταλιώτη, ενώ διαθέτει και συνεδριακό κέντρο 250 περίπου θέσεων.
3 χλμ. μετά σας περιμένει η όμορφη παραλία της Εφταλούς, με τις ιαματικές πηγές. Τέλος, σκαρφαλωμένος στο Λεπέτυμνο, αγναντεύει το πέλαγος ο οικισμός Βαφειός με την υπέροχη θέα. Λίγο μακρύτερα βρίσκεται η Συκαμνιά με το σπίτι του Στρατή Mυριβήλη, και 3 χλμ. πιο πέρα η Σκάλα Συκαμνιάς, ένα χαρακτηριστικό ψαροχώρι με το γραφικό ξωκλήσι της Παναγιάς της Γοργόνας και το πανέμορφο ηλιοβασίλεμά του. Στη περιοχή αξίζει να επισκεφθείτε επίσης τη γραφική Στύψη, τη Kάπη, τη Πελόπη, τη Κλειώ και να κολυμπήσετε στην όμορφη παραλία Tσόνια.

Νότια Λέσβος

Περνώντας από τους οικισμούς Τρύγωνα και Πλαγιά, θα φθάσετε  στον Άγιο Ισίδωρο με την καταπληκτική αμμώδη παραλία και στη συνέχεια στο μαγευτικό Πλωμάρι, χωριό με ιδιαίτερη πολιτιστική και οικονομική ιστορία. Στην είσοδο του Πλωμαρίου βρίσκονται οι "ταρσανάδες" ένα από τα καλύτερα καρνάγια του Αιγαίου στο παρελθόν. Επίσης, θα συναντήσετε παλιά ελαιοτριβεία και βυρσοδεψεία, δείγμα παρελθούσης ακμής της περιοχής, ενώ σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το παλαιό σαπουνωποιείο που ανακαινίσθηκε και μετατράπηκε σε σύγχρονο πολιτιστικό κέντρο. Η πόλη είναι χτισμένη αμφιθεατρικά, έχει όμορφα μικρά δρομάκια, παραδοσιακή αρχιτεκτονική και πολύ αναπτυγμένη τουριστική κίνηση. Περίπου 10 χλμ. Ψηλότερα, βρίσκεται το Μεγαλοχώρι, η "Ελβετία της Λέσβου" όπως λέγεται, με το αρχοντικό του "Βενιαμίν Λεσβίου". Σημαντικός οικισμός είναι και το Παλαιοχώρι με το επίνειό του, τη Μελίντα, με τη θαυμάσια παραλία.

Λίγο μακρύτερα βρίσκεται μία από τις ομορφότερες παραλίες της Μεσογείου, τα Βατερά με τη απέραντη (8km.) αμμουδιά τους, φημισμένο τουριστικό θέρετρο της περιοχής. Όμως από τα σπουδαιότερα χωριά της περιοχής είναι και ο Πολιχνίτος  με τα επιβλητικά αρχοντικά, τα νεοκλασσικά δημόσια κτίρια και τον σημαντικό Ναό, τρίκλιτης βασιλικής, του Αγίου Γεωργίου. Η Σκάλα του Πολιχνίτου δε, μαζί με τη διπλανή παραλία της Nυφίδας έχουν εξελιχθεί σε τουριστικό κέντρο της περιοχής. Έκτός από τον Πολιχνίτο αξίζει να επισκεφθείτε τη πανέμορφη Bρίσα και το εκεί παλαιοντολογικό μουσείο με τα ανυπολόγιστης αξίας παλαιοντολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα, καθώς επίσης και τα χωριά Λισβόρι και Bασιλικά.

Eπίσης, στη νότια Λέσβο ανήκουν γεωγραφικά και οι παραδοσιακοί οικισμοί που συγκροτούν τον Δήμο Ευεργέτουλα μέσα στην καταπράσινη κοιλάδα, δηλαδή, το γραφικό ψαρολίμανο Ντίπι, το Κάτω Τρίτος, η Συκούντα, τα Kεραμιά, το Ίππειος, φημισμένο για τα σύκα του κ.ά. Επίσης θα συναντήσετε τον Ασώματο και τους Αγ. Αναργύρους, το εκκλησάκι που περιβάλλεται από τρεχούμενα νερά και αιωνόβια δένδρα, την μαγευτική τοποθεσία Καρίνη, από τις ομορφότερες συνθέσεις της φύσης στο νησί, και την Αγιάσο, που μέσα από τους αιώνες αναδείχθηκε ως θεματοφύλακας των ορθόδοξων και παραδοσιακών αξιών του τόπου, με εστία την Παναγία την Αγιασώτισα. Το χωριό είναι γεμάτο από λιθόστρωτα, παραδοσιακά κεραμιδόσκεπα πέτρινα σπίτια με μπαλκονάκια, χρωματιστά παράθυρα και πόρτες, περικυκλωμένο από το πυκνό δάσος με πεύκα, πλατάνια και καστανιές. Το Δεκαπενταύγουστο γίνεται στην Αγιάσο μεγάλο πανυγήρι όπου πιστοί απ’ όλο τον κόσμο συρρέουν να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας.

Στη νότια  Λέσβο επίσης συμπεριλαμβάνεται η περιοχή του κόλπου Γέρας, για πολλούς το πιο χαρισματικό στολίδι της Λέσβου - με τα πανέμορφα χωριά της,  Παπάδο, Σκόπελο, Μεσαγρό, Παλαιόκηπο, Πλακάδο και το επίνειο της Γέρας το Πέραμα.

Αξίζει να επισκεφτείτε το Μουσείο - Ελαιοτριβείο Παπάδου. Αποτελεί έργο αποκατάστασης και μετατροπής σε μουσείο του ιστορικού "Ελαιοτριβείου Βρανά", ενός από τα πρώτα ατμοκίνητα εργοστάσια, της πρώιμης βιομηχανικής επανάστασης του 19ου αιώνα στη Λέσβο. Συντηρήθηκαν επίσης τα λογιστικά βιβλία του ελαιοτριβείου, ενώ λειτουργεί θεματική πινακοθήκη σύγχρονης τέχνης με πρωτότυπα έργα κορυφαίων Ελλήνων ζωγράφων, εμπνευσμένα από την αναστήλωση του μνημείου.

Στον Παλαιόκηπο και στον Σκόπελο εντυπωσιάζουν οι εκκλησίες του Αγ. Ερμολάου (1795) και της Αγ. Μαγδαληνής με τις πρωτοχριστιανικές κατακόμβες.

Κεντρική Λέσβος

Eξερευνώντας τη Λέσβο ο επισκέπτης θα διασχίσει το πανέμορφο πευκοδάσος της κεντρικής Λέσβου. Mετά θα φθάσει στην Καλλονή και τη πανέμορφη Σκάλα της με την αξιόλογη τουριστική υποδομή και την αμμώδη παραλία, όπου το καλοκαίρι γίνεται η περίφημη ΄΄γιορτή της σαρδέλας΄΄,  και τον προστατευόμενο υδροβιότοπο του κόλπου της Καλλονής. H Kαλλονή αποτελεί σημαντικό κέντρο του νησιού από την αρχαιότητα ως σήμερα, με τα υπέροχα αρχιτεκτονικά στοιχεία της, το ναό της Zωοδόχου Πηγής (1805) και το Δημοτικό της Θέατρο που χρησιμοποιείται ως συνεδριακό κέντρο.

Κοντά στην Καλλονή βρίσκεται η Αγία Παρασκευή, μία από τις ομορφότερες κωμοπόλεις της Λέσβου, που διατηρεί ανέπαφα τα χαρακτηριστικά, τις παραδόσεις και τα έθιμα της. Oνομαστό είναι το πανηγύρι του Ταύρου τον Ιούνιο, με μεγάλο γλέντι, με παραδοσιακή μουσική, έντονα δείγματα αρχαιολατρείας και ιπποδρομίες  με βραβεία. Στην Αγία Παρασκευή μπορείτε να επισκεφτείτε το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας
Λέσβου, που δημιουργήθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ). O σωζόμενος ιστορικός εξοπλισμός, που έχει αποκατασταθεί, αναδεικνύεται μέσω της "επιδεικτικής" λειτουργίας του και της πλαισίωσής του με ψηφιακές παραγωγές.

Στο κυρίως κτήριο, δίνεται έμφαση στα τρία βασικά στάδια της διαδικασίας παραγωγής ελαιολάδου και γίνεται αναφορά στη συμπληρωματική λειτουργία του αλευρόμυλου. Οι παλαιές αποθήκες ελαιοκάρπου λειτουργούν ως συμπληρωματικές εκθετικές μονάδες, που προβάλλουν το ανθρώπινο στοιχείο.

H κεντρική Λέσβος επίσης φιλοξενεί τους γραφικότατους οικισμούς, Δάφια, Παράκοιλα, Φίλια, Aνεμώτια, Νάπη και Σκαλοχώρι.

Αξίζει να επισκεφθείτε στην περιοχή το Αρχαίο Ιερό των "Μέσσων" και της "Κλοπεδής", το γεφύρι της Κρεμμαστής που χτίστηκε από τους Γατελούζους, την παλαιοχριστινιακή βασιλική του ΄΄Χαλινάδου΄΄, το Βυζαντινό Μοναστήρι της Μυρσυνιώτισας και την Ιερά Μονή Λειμώνος, τρίτη στην Ελλάδα ως προς τον πλούτο εντύπων και χειρογράφων (9αι.), με μνημεία εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής, αριστουργήματα βυζαντινής αγιογραφίας και κεντητικής κ.ά.

Μη ξεχάσετε να απολαύσετε τις φημισμένες σαρδέλες Καλλονής μοναδικές σε ολόκληρο τον κόσμο για τη νοστιμιά τους, στις γραφικές ταβέρνες της περιοχής.